صورتم را خاراندم و تاج ابروهایم را بالا دادم. حسی دلم را پیچش می‌داد و نفس کشیدن را مشکل می‌کرد:
- اما آقا یارا من زیاد با محیط این کار آشنا نیستم. از طرفی کار کردن با گروهی که قبلاً باهاشون آشنایی نداشتم، برام یه کم سخته. می‌شه شنبه فردوس یا مسیح هم با خودم ببرم؟ یه مقدار معذبم... می‌دونید؟ البته فکر کنم شنبه فردوس شیفت باشه و...
بین حرفم آمد و قاطع گفت:
- من باهاتون میام... اگر مایل باشید.
خورشید چشمانم طلوع کرد و ماه لبخندم هلالی شد:
- واقعاً؟ زحمتتون نمی‌شه؟
لبخند زد و بدون اینکه نگاهم کند، سر به نه تکان داد. عکسمان را داخل پیجم گذاشتم و تنها به یک ایموجی گل برای کپشن اکتفا کردم. کامنتها را هم بستم تا مسیح نتواند چرت و پرت بگوید. یارا را تگ کردم و او بین راه فهمید که عکس را گذاشتم. خندید و گفت:
- اول من می‌خواستم عکسو بذارما... حالا چرا کامنتها رو بستین؟
لبخندی موذی زده و دست به سینه نشستم:
- واسه چزوندن مسیح.
با صدای بلند خندید و عکس را در پیجش گذاشت و گوشی‌اش را دستم داد:
- بیاین بی‌زحمت کپشن بنویسید.
با تعجب نگاهش کردم که افزود:
- بنویسید تلفیق دوستی و همکاری.
کاری که گفت را انجام دادم و گوشی‌اش را پس فرستادم:
- خب صبر می‌کردین بعداً عکسو می‌ذاشتین.
لبخندی پهن زد و ابرو بالا انداخت:
- خب شما که کامنتها رو بستین. می‌خوام ببینم آشناتون چی می‌خواد بگه.
باز هم جلوی زبانم را نتوانستم بگیرم و بی‌تربیت شدم:
- پس از موذی‌گریتونه!
نگاهم کرد و من لبم را از داخل گاز گرفتم. خیال کردم که با نیش زبانش حقم را کف دستم می‌گذارد ولی اینطور نشد. یک لنگه ابرویش بالا رفت و لبخندی کج به لب‌های خوش‌فرمش انحنا داد:
- تا وقتی با دوستی من و شما مشکل داشته باشه، منم خباثت به خرج می‌دم.
ریز خندیدم و با پررویی تمام ضبطش را روشن کردم و رادیو را زدم:
- خوبه... فقط تورو خدا یه جوری خبیث نشین که فردوس سرمو گوش تا گوش ببره.
آرام خندید و من به دنبال شبکه نمایش دکمه‌ها را فشار می‌دادم. گفت:
- اتفاقاً شما که داخل ساختمون صداسیما بودین، شبکه‌ی خبری «یلدا نیوز» بهم پیام داد که عصری قراره بیاین خونه‌ی ما. برادرتون رو مجاب می‌کنم که آشنای زورچپونیتون داره شانتاژ خبری می‌کنه.
خندیدیم و من بالاخره شبکه نمایش را پیدا کردم. دلم برای شنیدن صدای مسیح تنگ شده بود. هرچند که او مرا یاد نمی‌کرد، اما دل من که این حرف‌ها حالی‌اش نمی‌شد.
صدایش قرص آرام‌بخش بود که در تلاطم روزگارم، شده برای لحظه‌ای، دریای مواج دلم را رام می‌کرد. برنامه ضبط شده بود و صدای شخصیت داستانی او، زیباتر از همیشه می‌نمود. کتاب‌های صوتی‌ام نیز، کتاب‌هایی بودند که او با صدای مخملی‌اش شخصیت اصلی را بازی کرده بود. آوای دلنشین و خوش‌آهنگش در ماشین طنین‌انداز شد و من سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمانم را بستم. اینکه چه می‌گفت اهمیتی نداشت... گوش‌هایم به شنیدن صدایش محتاج بود! یارا هم دل به دلم داده و سکوت کرده بود. نمی‌دانم چقدر از داستان گذشته بود که گوشی‌ام زنگ خورد. با دیدن نام فردوس، صدای ضبط را پایین آوردم و تماس را وصل کردم.