- دیشب که عکس یارا رو با شما دیدم، فوری به یارا پیام دادم که یه قرار ترتیب بده. باور بفرمایید در به در دنبالتون بودم خانم نویان.
چشمانم در بازترین حد ممکن خیره به دهان رادمان شد. شنیدن آن حرف از زبان او کمی غیر قابل باور بود. یارا خندید و نگاهم را سمت خود کشاند:
- بهشته خانم ما خیلی خودشو دست کم میگیره. چرا اینجوری به بهداد نگاه میکنید؟! راست میگه... من شاهدم.
نگاهی به بهداد انداخت و دوباره صورتش را سمت من چرخاند. وقتی میدیدمش دلم میخواست خمیازه بکشم؛ بس که چهرهاش آرامش داشت! جلوی خمیازهام را گرفتم و او افزود:
- یه چند باری سوار ماشین من شد و من هم داشتم رادیو شبکه نمایش گوش میدادم. بعد رادمان گیر داد این خانم گوینده باید بیاد تو چند تا ترک برام دکلمه کنه.
رادمان گفت:
- یه بار هم تماس گرفتم شبکه. اما نبودین. تا اینکه اون روز عکستونو کنار یارا دیدم و...
خندید و پشت گردنش را خاراند:
- گیر دادم که باید با شما یه قرار کاری ترتیب بده.
خجالتزده، سربهزیر انداختم. تا به حال آنقدر مورد توجه قرار نگرفته بودم. حس و حال عجیبی داشتم و تمام تنم در گرمایی لذتبخش احاطه شده بود. گارسون آمد و سفارش گرفت و من صدای چند جوان را از پست سرم میشنیدم که پچپچ میکردند:
- وای رادمانه!
- بریم عکس بندازیم؟
- نه بابا زشته. بذار وقتی خواست بره میریم سراغش.
- اون دختره کیه؟
- دوست دخترشه لابد.
- نه بابا، دختره با اون یکی پسره اومد.
لبخندی روی لب نشاندم و سفارش شیک نوتلا دادم.
مشغول صحبت شدیم و در مورد مبلغ قرارداد به توافق رسیدیم و قرارمان شد شنبهی پیشرو؛ یعنی روز بعد از تولد مسیح. یارا از خودمان سلفی انداخت و عکس را برای من هم فرستاد. هر سه شمارهی موبایلمان را به هم دادیم تا در صورت لزوم با هم تماس داشته باشیم. البته یارا و بهداد از قبل با هم دوست بودند و شمارهی هم را داشتند.
آمدیم برویم که طرفداران بهداد رادمان دورهاش کردند و او به ناچار ماند. من و یارا سوار ماشین شدیم و راه افتادیم. به نیمرخ خسته و مردانهاش با آن موهای فر درشت و پریشان چشم دوختم و او متوجه سنگینی نگاهم شد. نیمنگاهی به سمتم کمانه کرد و دوباره زل روبرویش شد:
- چیزی شده؟
نگاه از او گرفتم و لبخند زدم:
- مرسی از سورپرایزتون. خیلی مزه داد.
شل خندید:
- خواهش میکنم... بهشته خانم این یه معاملهی سه سر سوده. یعنی هم من سود میکنم بابت متنی که برای دکلمهتون مینویسم، هم شما هم بهداد.