- دقیقاً برعکس منید. من حتی گاهی اوقات گوشیم رو هم برنمی‌دارم.
بالاخره گوشواره داخل سوراخ گوشم رفت و من آینه را بالا دادم و گفتم:
- اصلاً مرد باید شلخته باشه. مردهای مرتب خیلی رو مخن؛ مثل فردوس!
سر تکان داد و با شیطنت گفت:
- مرد باید مثل من خسته و داغون باشه. نه؟
بی‌فکر سریع گفتم:
- بله...
به خودم آمدم و به سرفه افتادم:
- یعنی نه. یعنی شما... خب... خب...
بلند خندید و دستی به سرتاسر ته‌ریشش کشید. گلویی صاف کرده و حرف را عوض کردم:
- شما هنوز سؤالمو جواب ندادینا. چرا از اولش بهم نگفتیم که قراره بریم پیش رادمان؟ شاید اصلاً کار من تو صداسیما طول می‌کشید!
نفسی گرفت و با نگاهی به پیاده‌رو، راهنما زد تا پارک کند.
- خب راستش خواستم سورپرایز بشین. پیش خودم هم گفتم اگرم کارتون طول کشید، من می‌رم پیش بهداد و سرشو گرم می‌کنم تا شما هم برسید.
سر به تأیید کارش تکان دادم و تحسین‌آمیز نگاهش کردم. برایش دست زدم و گفتم:
- احسنت به این اخلاقتون. من عاشق این سورپرایزای خفنم.
لبخند زد و عاقبت موفق به پارک کردن ماشین شد. پیاده شدیم و همان حین که سمت کافه می‌رفتیم، گفت:
- آقای آشناتون ندیدنتون؟
نگاه به صورت و نگاه شیطانش کردم و خنده‌ام گرفت:
- به نظرتون اگر منو می‌دید و می‌فهمید با شمام، الان ما زنده بودیم؟!
قهقهه زد:
- پس شانس آوردیم. دیشب هم سر اون عکس و کامنت‌هامون کلی توی دایرکت تهدیدم کرد. خیلی خشنه‌ها!
تمام آن حرف‌ها را با خنده گفت. من اما ایستادم و دستانم مشت شدند. آبرو برایم نگذاشته بود اعتمادالدوله!
یارا وقتی متوجه شد هم‌گامش نیستم، سمتم چرخید و نگاهم کرد. نزدم آمد و با لبخند گفت:
- چرا این شکلی شدین آخه؟
از میان دندان‌هایم حرصم را خالی کردم:
- مسیحو می‌کشم. یه روزی می‌کشمش!
پخی خندید و کیفم را کشید:
- ولش کنید بذارین راحت باشه. تا وقتی خودتون با دوستیمون مشکلی نداشته باشین، برای من حرفاش و تهدیداش مهم نیست.
به داخل کافه رفتیم و او کیفم را رها کرد و زل چشمانم شد:
- شما که مشکلی ندارین؟
سر به چپ و راست تکان دادم و او لبخندی کج زد:
- خوبه!
سرانجام به رادمان رسیدیم و من با دیدن خواننده‌ی محبوبم، گل از گلم شکفت. یارا با او دست داد و ما را به هم معرفی کرد:
- خانم بهشته نویان! ایشون هم که دیگه می‌شناسین؛ بهداد رادمان.
با لبخندی پت و پهن سلام دادم و او هم جوابم را با روی گشاده داد. پشت میز نشستیم و رادمان خطاب به من گفت: