- مامان! من دیگه برم، داره دیرم می‌شه.
مامان لبخندی زد و گفت:
- برو دخترم، به سلامت! راستی رفتنی اون جعبه رو هم از توی اتاق من بیار پایین.
گونه‌ی مامان را بوسیدم و از پله‌ها بالا رفتم. کلید واحدمان را در قفل چرخاندم و به سمت اتاقم راه افتادم. اولین بار بود که اتاقی جداگانه داشتم و از این بابت خوشحال بودم. لباس‌هایم را که در حین اسباب‌کشی چروک شده بود، اتو زده و به تن کردم. کوله‌ام را برداشتم و روی دوشم انداختم. سپس جلوی آینه ایستادم و گوشواره‌های کلیپسی‌ام را که مخصوص روزهای با مقنعه بود، وصل کردم. مقنعه‌ام را هم طبق عادت پشت گوش‌هایم انداختم و به صورت بی‌روحم نگاه کردم. با آن همه خستگی، حس و حالی برای آرایش کردن نداشتم. بی‌خیال آینه و چهره‌ی رنگ‌پریده‌ام، جعبه مدنظر مامان را برداشتم و از خانه خارج شدم. با خروج من، در واحد رو‌برویی باز شد و من باز هم همان جوان سر در گریبان را دیدم. بی خیال از کل دنیا، هندزفری در گوشش گذاشته بود و موسیقی گوش می‌داد. انگار که شدیداً به ترانه و آواز و آهنگ علاقه داشت. او مرا ندید و من هم اصراری برای خیره ماندن به چشمان فندقی رنگ او که مرا نمی‌دیدند، نداشتم.
از پله‌ها پایین رفتم اما جعبه‌ی در دستم، زیادی سنگین بود. کمی جا‌بجا شدم و نفس‌نفس زدم. به هن‌وهن افتاده بودم و جعبه در آستانه‌ی افتادن بود که آن را روی پله گذاشتم و دست به کمر، کش و قوسی به خودم دادم. بند کوله‌ام را روی دوشم محکم کردم و بعد، انگشتانم را به هم گره زدم و به جلو کشیدم تا خستگی دستم از بین برود. همان لحظه بود که صدای بم پسر را از پشت سرم شنیدم:
- خانم یه کم سریع‌تر!
برگشتم و به پشت سرم چشم دوختم. نگاهش رنگ خشم داشت و من به او اخم کردم و جعبه را به زحمت از روی زمین برداشتم؛ اما جعبه داشت از هم متلاشی می‌شد و من دیگر توان نگه داشتنش را نداشتم. با کلافگی گفت:
- بدین به من جعبه رو... .
و بدون اینکه منتظر پاسخ من باشد، جعبه را از دستم گرفت و راه افتاد. با تعجب به دنبالش رفتم:
- خودم می‌بردم...
وسط حرفم دوید و چپ‌چپ نگاهم کرد:
- تا شما بخواین اینو جا به جا کنید، شب شده!
کنایه زد... من هم طعنه زدم:
- شما به همه‌ی همسایه‌هاتون اینجوری خوشامد می‌گین؟!
پسر دوباره نگاه چپی به من انداخت و چیزی نگفت. به سمت انباری رفت و به مامان سلام داد. مامان هم جوابش را داد و او جعبه را روی زمین گذاشت و از مامان خداحافظی کرد و رفت. بعد از رفتنش گفتم: