- منتظرتون می‌مونم؛ کارتون کی تموم می‌شه؟
امکان نداشت دیگر سوار ماشین او شوم. یک لنگه‌ی ابرویم را بالا انداختم و گفتم:
- من زیاد کاری ندارم. یه سری متنه که باید تحویل بگیرم. شما بفرمایید لطفاً.
ساقه‌طلایی با حالتی جدی گفت:
- منتظرتون می‌مونم.
چشمانم را گشاد کردم و ملتمسانه گفتم:
- نه تو رو خدا. به خاطر من قرارتون رو...
بین حرفم آمد و گفت:
- قرارمون به خاطر شماست بهشته خانم. یه قرار کاریه که شما هم باید باشید.
ابروهایم به آنی بالا پریدند. بالاخره اخم‌هایش از هم باز شد و تبسمی روی لب‌هایش نشست:
- با یه پیشنهاد خوب کاری چطوری طی می‌کنید؟
چشم باریک کرده و دست به سینه شدم:
- تا چی باشه!
لبخندش عمق گرفت و از لبه‌ی شیشه‌ی ماشین آویزان شد:
- دکلمه کردن تو یکی دوتا از ترک‌های بهداد رادمان.
یک لنگه‌ی ابرویم بالا رفت و لبخندی خبیث کنج لبم جا گرفت!
- خوشم اومد... صبر کنید سه سوته برمی‌گردم.
همانطور که با حالت دو سمت ساختمان می‌رفتم، صدای خنده‌اش را شنیدم. داخل راهرو بودم که یارا پیام داد: «ماشین آشنای زورچپونی هم اینجاست. از خداوند می‌خوام مشکلی واسه منِ خسته و داغون ایجاد نکنن.»
خندیدم و گوشی را داخل کیفم انداختم. وارد دفتر شدم و بعد از خوش و بش با تیم تولید، متن‌ها را که شامل نظرات مخاطبین می‌شد، تحویل گرفتم. خدا را شکر که مسیح آنجا نبود! احتمالاً اجرای زنده داشت و من خوشحال و شاد و خندان از ساختمان بیرون رفتم. خودم را داخل ماشین یارا انداختم و کاغذها را داخل کیفم کوله‌ام چپاندم و همان حین پرسیدم:
- خب آقا یارا. چرا از اول نگفتین همچین نقشه‌ای واسه‌ام کشیدین؟
راه افتاد و گفت:
- می‌شه اول یه خواهشی بکنم ازتون؟
نگاهش کردم و به در ماشین تکیه زدم.
- البته. امرتونو بفرمایید.
همان حین، شال یدکم که همیشه داخل کوله‌ام بود را در آوردم و با مقنعه‌ی مزاحم و چروک و بی‌مصرفم عوض کردم. محو تماشایم بود و من در حالیکه گوشواره‌ی کلیپسی‌ام را در می‌آوردم، پرسیدم:
- چی شده؟ چی می‌خواستین بگین؟
آینه را پایین دادم و گوشواره‌ی منگوله‌ای با رشته‌های سبزم را انداختم.
- آقا یارا؟!
یکی از گوشواره‌ها بدقلقی می‌کرد و من همچنان درگیر بودم. یارا جواب نمی‌داد. نگاهش کردم و پرسیدم:
- خب چی می‌خواستین بگین؟
نیم‌نگاهی به من انداخت و لبخند زد:
- چیزی نیست، ولی... شما همیشه اکسسوری با خودتون حمل می‌کنید؟!
تعجبش مرا به خنده وا داشت.
- همیشه یه چیزای کوچولو موچولو تو کیف‌هام جاساز می‌کنم تا در مواقع لازم خوشگلاسیون کنم.
با لبخندی بزرگ، پره‌ی بینی‌اش را خاراند: