لبخند زد و پلک باز و بسته کرد. چهره‌اش پر از آرامش بود و با آن صورت خسته و ته‌ریش خسته‌ترش، آدم خوابش می‌گرفت!
- البته بهشته خانم. ولی تجربه ثابت کرده که آدم باید در مورد چیزایی که اذیتش می‌کنن حرف بزنه تا روی دلش سنگینی نکنن. ممکنه یه مدت حال آدم خراب بشه، ولی بعدش پر انرژی‌تر از قبل به زندگی ادامه می‌ده.
چراغ سبز شد و او نگاه از من گرفت و راه افتاد.
- شما خودتون امتحان کردین؟
خندید و خنده‌هایش نم‌نم ته کشید و شعله‌اش کم شد:
- من بیشتر حرفامو به کاغذ می‌گم. آدما اگر از گندی زندگیت باخبر بشن مدام دستت میندازن.
با شیطنت نگاهش کردم و لحنم شر شد:
- خب پس... باید تو ترانه‌هاتون دنبال حرفای دلتون گشت.
پوزخندی زد و با چهارانگشت پلکش را مالید:
- حرفای دل من واسه کسی مهم نیست.
کنجکاوانه نگاهش کردم؛ همذات‌پنداری شدیدی با او داشتم و فوری گفتم:
- شما هم همین حسو دارین؟
سر تکان داد و ته‌ریشش را خاراند:
- آره دیگه. اگر واسه کسی مهم بود که تا حالا صد دفعه می‌پرسیدن دردت چیه! اما همه فقط به‌به و چه‌چه می‌کنن.
کرم که به جان سیب وجودم می‌افتاد، دست نمی‌کشید. لبخندی پهن زده و مقنعه‌ام را پشت گوشم انداختم:
- خب دردتون چیه؟
نگاهم کرد و با مکث و اخم چشم پوشاند.
- مهم نیست.
خشک‌تر از آن نمی‌توانست جمله‌اش را ادا کند. این موجود خوددرگیری مزمن داشت. البته... شاید هم مقصر من بودم که بی‌احترامی کردم. آب دهانم را قورت داده و سربه‌زیر زمزمه کردم:
- ببخشید اگر ناراحتتون کردم. قصدم بی‌احترامی نبود.
نفسی عمیق از بینی‌اش کشید و صدای آهنگ را کم کرد. لحنش اما همانطور خشک مثل ساقه‌طلایی مانده بود.
- نه ناراحت نشدم. ولی می‌دونید....
لب‌هایش را روی هم فشرد و ادامه نداد. گوشی‌اش زنگ خورد و چون پشت فرمان بود و دور و اطرافمان پر از پلیس راهنمایی و رانندگی، روی اسپیکر گذاشت و پاسخ داد:
- جانم بهداد؟
- داداش نیم‌‌‌ساعت پیش محل قرارو عوض کردی این هیچی، حالا بگو چرا نمیای؟ من یه ربعه اینجام.
لب گزیدم و رویم را سمت شیشه چرخاندم. به خاطر رساندن من محل قرارش را عوض کرده بود! کمی درنگ کرد و سپس پاسخ داد:
- شلوغش نکن. تو راهم دارم می‌رسم.
بعد هم بی‌خداحافظی تماس را قطع کرد. تا خود مقصد، دیگر نه نگاهم کرد و نه حرفی به من زد. پیاده شدم و تشکر کردم.
- واقعاً ممنونم. شرمنده اگر اذیت شدین... خداحافظ.
خواستم بچرخم که صدایم زد. خم شدم و از قاب پنجره نگاهش کردم. شیشه را پایین‌تر کشید و صورتش را جلو آورد. اخم بر چهره داشت وقتی که گفت: