خندید و ضبط را روشن کرد.
- آذری ندارم.
خواست آهنگ را عوض کند که یک نه بلند گفتم و مانعش شدم.
- آهنگ به این خوبی!
زیرلب زمزمه‌اش کردم:
- من از تبار عشقم، از درد بی نهایت/من از قبیله‌ی دل، از ضجه‌های عادت...
او هم شروع کرد به خواندن:
- من از سلاله‌ی هور، از آفتاب کم سو/من از طایفه‌ی ماه، از یک خسوف جانسوز...
هر چقدر آواز خواندن یلدا مسخره بود، صدای بم یارا عجیب به دل می‌نشست. ساکت شدم تا ادامه دهد. اما او هم دست از خواندن کشید و با نیم‌نگاهی به من پرسید:
- چرا نمی‌خونید؟
لبخندی پهن تحویلش دادم و خیال کردم اگر بگویم عاشق صدایش شده‌ام، پررو می‌شود. اما خب بشود، به من چه؟!
- صدای شما به دلم نشست. داشتم گوش می‌دادم.
با ابروهای بالا رفته نگاهم کرد و کلاً قید خیابانی که پیش رویش بود را زد. ریز خندیدم و با چشم و ابرو اشاره به جلویش کردم:
- تصادف نکنیم یه وقت!
پلک زد و نگاه از من گرفت. چشم به روبرویش دوخت و گفت:
- تعجب کردم این حرفو از دهن شما شنیدم.
چشم گشاد کردم و زل نیم‌رخش شدم. حلقه‌ی فر درشت مویش روی چشمانش افتاده بود و من جلوی دستم را گرفتم که یک وقت جلو نرود تا آن حلقه را از روی صورتش کنار بزند. چند بار پلک زد و سرش را تکان داد. بالاخره طره‌ی مویش کنار رفت و پرسیدم:
- چرا تعجب کردین؟
نیم‌نگاهی انداخت و لبخند زد:
- آخه خانم به این خوش‌صدایی به من بگه صدات به دلم نشست، خیلی اتفاق عجیبیه.
گونه‌هایم گلگون شدند و سر به زیر انداختم:
- اختیار دارین.
پشت چراغ قرمز بودیم که صورتش را کامل به سمتم چرخاند:
- راستی شما چجوری به رادیو راه پیدا کردین؟ خیلی جوونید و معمولاً وارد شدن به صدا و سیما به همین راحتی نیست.
سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و به یاد آن روزها افتادم. به یاد آوردن بعضی قسمت‌هایش خودآزاری محض بود! آهی کشیده و گفتم:
- من و مسیح توی یه تستی که اون موقع‌ها گرفتن شرکت کردیم و جفتمون قبول شدیم. از بچگی توی رادیو بودیم و عاشق گویندگی.
- پس آشناییتون با مسیح برمی‌گرده به قبل از ازدواج پدرتون با مادرش!
پلک بستم و سر تکان دادم.
- خیلی وقتها خودمو مقصر می‌دونم.
- بابت چی؟
چشمانم را به یکباره گشودم و صاف نشستم. چرا داشتم به او تعریف می‌کردم؟! پاک خل شده بودم. نگاهش کردم و لبخندی تصنعی زدم:
- می‌شه نگم؟! یه مسئله‌ای هست که... واقعاً آمادگی روحیشو ندارم راجع بهش صحبت کنم.