صدایش مرتعش شد و چشم از من گرفت:
- الهی بمیرم. هرکی دور و برمون بود ازدواج کرد؛ حتی اون پاشای پررو. اما داداشم و تو که این‌قدر همو می‌خواین همه‌ش تو مصیبت موندین.
ابروهایم در هم رفت و سر به سویش خم کردم.
- پاشا ازدواج کرده؟!
سر تکان داد و دوباره آه کشید.
- آره. می‌گن زنش رو هم خیلی دوست داره.
لبخند زدم و با هیجان گفتم:
- نامردم اگر همین فردا یارا رو اون توو در نیارم.
- چجوری؟
لبخندم عمق گرفت و خیره به نقطه‌ای نامعلوم گفتم:
- با تهدید پاشا. آی مزه بده این تهدید... آی مزه بده.
دستم را فشرد و نگاهم را سمت خود کشاند. خیره به چشمان نگرانش شدم که گفت:
- ول کن. اون آدم درست و حسابی‌ای نیست.
پوزخند زدم:
- منم نیستم. سرم درد می‌کنه واسه تلافی!
لبخندی کم‌رنگ زد:
- پس منم باهات میام.
پر اخم نگاه از او گرفتم:
- نه. حوصله‌ی فردوس رو ندارم. بفهمه باز به جون من غر می‌زنه.
- وا بیخود می‌کنه. داداشمه‌ها.
از او اصرار و از من انکار تا سرانجام مهمانان‌مان رسیدند. جو ناگهان سنگین شد و مادرم خجل گوشه‌ای ایستاده بود و فردوس را تماشا می‌کرد. از جایم برخاستم و آیفون را برداشتم و آن‌ها را به منزل‌مان دعوت کردم. جلوی در به استقبالشان ایستادم و مادرم را نیز سمت خودم کشاندم. پردیس و فردوس هنوز توی قیافه بودند. یلدا هم به کنارم آمد و دکتر و پسرش از راه رسیدند. لبخند بر لب نشاندم و او را کنار مادرم تصور کردم؛ چقدر به هم می‌آمدند! کاش سال‌ها پیش یکدیگر را پیدا می‌کردند تا من به جای فتاح، دختر او می‌شدم. اسمم هم ممکن بود به جای بهشته، بگذارند سوفیا یا تمنا. شاید به دکتر می‌رفتم و خوشگل‌تر می‌شدم و به جای گویندگی و دربه‌دری برای خوانندگی، پزشکی می‌خواندم. دلم غنج رفت برای این‌که فرهنگ صیادی برایم پدری کند. آخر می‌دانی چیست؟ خیلی شبیه پدرها بود. از همان پدرها که من دوست داشتم! با صدایش از دریای افکارم، به ساحل واقعیت پرت شدم:
- سلام بهشته جان.
یک آن از خودم خجالت کشیدم که اول او سلام داد. لبخندی زده و از جلوی در کنار رفتم:
- سلام از ماست جناب صیادی. خوش اومدین.
وارد شد و با خجالت سبد گل را سمت مادرم گفت. جفتشتان داشتند از شرم و آزرم آب می‌شدند و به زیر زمین می‌رفتند. لبخندم را جمع کردم و نگاهم سر خورد سمت پسرش. نزدیک سی سال‌اش بود و مثل پدرش خجالتی! جلو رفتم. به داخل دعوتش کردم و در را پشت سرش بستم. پردیس و فردوس از جایشان برخاسته بودند و داشتند در کمال ادب با دکتر و پسرش سلام رد و بدل می‌کرد. شخصیت فرهنگ صیادی طوری بود که آدم‌های اطرافش را به احترام وا می‌داشت. اصلاً مگر می‌شد به مردی مثل او با شخصیت، نجیب، سربه‌زیر و ملایم بی‌احترامی کرد؟! آن‌ها را دعوت به نشستن کردم و دست یلدا را گرفتم و سمت آشپزخانه کشاندم. یلدا کنار گوشم با لحنی شوخ پچ زد: