- پیاده شو ببینم.
چشمان گرد شده‌ام را که دید، در ماشین را باز کرد و داد زد:
- تو چرا پیاده شی؟ من باید بزنم به چاک. منِ بدبخت سیب‌زمینی بی‌رگ.
جدی جدی از ماشین خودش پیاده شد و رفت. قهقهه زدم و به مسیری که طی می‌کرد نظر انداختم.
- خل روانی!
پشت فرمان نشستم و با سرعت از کنارش عبور کردم. از آینه دیدم که ایستاده بود و گیج و گنگ به ماشینش نگاه می‌کرد.
با صدای بلند خندیدم و شماره‌ی یلدا را گرفتم. پس از دو بوق جواب داد و من بعد از سلام و احوال‌پرسی گفتم:
- یلدا، بدبخت شدم. فردوس فهمید من و یارا با همیم. ولی اگر اومد از تو چیزی پرسید، خودتو بی‌اطلاع نشون بده. دنبال یکیه که دق دلی من و یارا رو سرش خالی کنه.
یلدا با ترس و لرز پرسید:
- خاک به سرم. از کجا فهمید؟
سکوت کردم. دلش را نداشتم بگویم سر برادرش چه بلایی آمده. اما عاقبت باید می‌فهمید. نفسی گرفتم و زمزمه‌وار به زبان آوردم:
- یارا قضیه‌ی گنجی رو فهمید. از زیر زبون دوستم حرف کشید و الان گنجی رو راهی بیمارستان کرده.
صدای مضطرب یلدا خط می‌انداخت بر اعصابم.
- الهی من بمیرم. الان کجاست داداشم؟ الهی من بمیرم.
گریه‌ام در آمد و نتوانستم خودم را کنترل کنم. به هق‌هق افتاده و برایش تعریف کردم و خواستم که به مادرشان حرفی در این مورد نزند.
***
پنج‌شنبه بود، اما حال من آنقدر گرفته و نزار می‌نمود که حد نداشت. یارایم در بازداشتگاه مانده بود و آن گنجی پست‌فطرت رضایت نمی‌داد. چندین و چندبار با گنجی تماس گرفتم اما پاسخ نمی‌داد. نمی‌دانستم چه کار کنم. شاید باید می‌رفتم دبی تا بلکه بتوانم مردک بی‌وجدان را راضی به بیرون آمدن یارا از بازداشتگاه کنم. همراه مامان شام و مخلفاتش را آماده کردیم. مامان گفت که دکتر صیادی دو پسر و یک دختر دارد که دو نفرشان خارج از کشور زندگی می‌کنند و تنها یک پسرش در ایران مانده و پزشکی می‌خواند. داشتیم از آمدن خواهر و برادرم ناامید می‌شدم که زنگ واحدمان به صدا در آمد. با قیافه‌های در هم داخل خانه شدند و نشستند و اوستا هم خانه را روی سرش گذاشته بود. یلدا اما مثل من نگران بود و مدام آه می‌کشید. کنارش جای گرفتم و دست روی دستش گذاشتم. نگاه نگرانش را به چشمانم پینه زد و نجوا کرد:
- مامان نگرانشه. می‌گه چند روزه نه زنگ می‌زنه نه تماسا رو جواب می‌ده. چی بگم بهش؟
لب‌هایم را داخل دهانم جمع کرده و چشمانم پر و خالی شد.
- دارم کارا رو می‌کنم ببینم می‌تونم دوباره برم دبی یا نه. منم این‌جا آروم و قرار ندارم.