- خداییش خوب دکتریه‌ها. هرجوری هست معامله رو جوش بده بره.
لبخندی دندان‌نما زدم و پیش‌دستی‌‌ها و چنگال‌ها را دستش دادم:
- فعلاً تو برو یخ مجلش رو آب کن تا منم بیام.
او رفت و من شیرینی‌هایی که از قبل در ظرف چیده بودم را برداشتم و پشت سرش راهی شدم. چای را هم بعد از شیرینی بردم و بعد از سینی گرداندن، گوشه‌ای کنار مادرم نشستم. اوستا داشت برای خودش جیغ و داد می‌کرد و سرش حسابی گرم بازی بود. گلویی صاف کردم و نگاه‌ها سمت من پرش کرد. لبخندی زدم و رو به صیادی گفتم:
- چه خوب شد تشریف آوردین!
دکتر لبخندی زد و موقرانه تشکر کرد. نگاهی به پسرش انداخته و پرسیدم:
- آقای صیادی بزرگ فرمودند که پزشکی می‌خونید.
لبخندی خجل زد و سربه‌زیر گفت:
- بله با اجازه‌تون... البته دیگه آخراشه.
- پس دارین راه پدر رو ادامه می‌دین.
حتی فکرش را هم نمی‌کردم که روزی مجلس را به دست بگیرم. آنقدر آن‌ها حرف نمی‌زدند که من مجبور شدم هرچه به ذهنم می‌آمد را به زبان آورم. پسر تکانی به خود داد و عینکش را روی تیغه‌ی بینی بالاتر برد.
- بله. البته خودمم به پزشکی خیلی علاقه دارم. راستی... صدای شما خیلی آشناست!
ظاهراً یخ صیادی جوان را آب کرده بودم. پردیس لبخندی زدی و با افتخار گفت:
- خواهرم از بچگی تا همین پارسال گوینده‌ی رادیو بوده. حتماً از رادیو شنیدین صداشو.
ابروهای پسر بالا پرید.
- البته من اهل رادیو و تلویزیون نیستم. اما به گمونم صداشونو توی آهنگ‌های بهداد رادمان شنیدم.
پردیس این‌بار باد در غبغب انداخت:
- اوه بله. همسرم از بهشته جان خواست تو چند تا ترک همراهیش کنه.
من و فردوس نگاهی به هم انداختیم و لبخندمان را جمع کردیم. پردیس ندید بدید! چشمان پسر درخشید و با ذوق پرسید:
- واقعاً؟ آقای رادمان همسر شما هستن؟!
به همین سادگی کم‌کم غرور و تعجب بی‌جا سایه‌ی سنگینش را از سر خواهر و برادرم برداشت. صیادی جوان که حالا فهمیده بودیم نامش آریاست، وقتی فهمید فردوس آتش‌نشان است، سر از پا نشناخت. اواخر مجلس تنگ هم نشستند و در مورد حادثه‌ی پلاسکو که فردوس هم در آن حضور داشت صحبت کردند. آریا می‌گفت آتش‌نشان‌ها را به بیمارستان آن‌ها منتقل کرده بودند و خاطراتش با آن قهرمانان را شرح می‌داد. شام را در حالی خوردیم که برادرم و آریا در حال بگو و بخند بودند! در دل خدا را شکر کردم و به مادرم و دکتر که غرق شادی بودند، خیره شدم.
فردای آن شب، سر حال و غبراق به خاطر شب خوبی که پشت سر گذاشته بودم، راهی رستوران پاشا شدم. نمی‌دانستم باشد یا نه. روز جمعه معمولاً کسی حال نداشت از رخت‌خوابش تکان بخورد. اصلاً معلوم نبود ایران باشد یا نه. اما به هر حال تیرم را باید در تاریکی از بند کمان رها می‌‌کردم. وقتی رسیدم، رستوران بسته بود. یکی دو ساعت در پارکی همان حوالی چرخیدم و وقتی برگشتم، رستوران باز شده بود. با ذوق داخل شدم و نگهبان، خمیازه‌کشان حین این‌که گوشش را می‌خاراند و چشمانش نیمه‌باز بود گفت: