- چه خوب که برگشتی. مامانت همه‌ش دلتنگت بود.
- بله منم خیلی دلم براش تنگ بود. آقای دکتر غرض از مزاحمت، می‌خواستم پنج‌شنبه شما و خانواده‌ی محترمتون رو دعوت کنم منزلمون... به صرف شام.
بیشتر هول شد و نتوانست خوشحالی‌اش را بروز ندهد.
- پنج‌شنبه؟! همین پنج‌شنبه؟ حتماً... حتماً خدمت می‌رسیم. مرسی بهشته جان.
در حالی‌که مدام شماره‌ی یارا و شیده را می‌گرفتم، از بیمارستان بیرون رفتم.
هیچ‌کدامشان پاسخگو نبودند و من کلافه و بی‌قرار سوار ماشین فردوس شدم. پوزخند بر لب زد و پرسید:
- از یارا خان چه خبر؟ جواب نمی‌ده؟
لب گزیدم و شماره‌ی سوفیا را گرفتم.
- پلیس بردش. گمون نکنم اجازه بدن با گوشی حرف بزنه.
دیدمش که استخوان‌های فکش بیرون زد.
- نگفتی چرا واسه‌ش غش کردی! نگفتی چرا یارو رو جوری زده که راهی بیمارستان شده!
چیزی برای گفتن در این مورد نداشتم. سوفیا هم تماسم را پاسخگو نبود و من سعی کردم حرف را عوض کنم. نگاه از فردوس دزدیدم و به روبه‌رویم زل زدم:
- قرار شد آقای دکتر پنج‌شنبه با خانواده بیان خونه‌مون.
کف دستش را محکم به فرمان کوبید و داد زد:
- از کدوم کارت بکشم بهشته؟ نمی‌دونم از این‌که رفتی خواستگار مامانو دعوت می‌کنی خونه‌مون عصبانی باشم یا از این‌که اون همه مدت با یارا توی اون خراب‌شده دل می‌دادین و قلوه می‌گرفتین.
بغضم گرفت. تا به حال سر من آن‌طور فریاد نکشیده بود. سر به زیر انداختم و نجوا کردم:
- باور کن سرمون گرم آموزش و تمرین بود.
نعرده زد:
- بسه دیگه... دروغ نگو. تو و پردیس به کی رفتین که این‌قدر سر به هوا شدین؟
بعد خنده‌ای عصبی کرد و ادامه داد:
- ها ها ها. به بابا دیگه. به مامان هم می‌تونید رفته باشید. به هر حال انگار فقط منو از یتیم‌خونه آوردن.
لبخندم را جمع کردم و چیزی نگفتم. با همان لحن تند و تیزش ادامه داد:
- یا باید باهاش ازدواج کنی یا می‌ترکونمش.
با تعجب به او زل زدم. چه فکری راجع به من و یارا می‌کرد؟
- ببین فردوس. من و یارا فقط روزی دو سه ساعت اونم لب دریا و توی پاساژ و رستوران و این‌جاها همدیگرو می‌دیدم. نیازی به تهدید و این حرف‌های عهد عتیق نیست. در ضمن، من و یارا قصدمون ازدواجه. وقتی بیاد ازدواج می‌کنیم.
با غیظ سری تکان داد و حرصی گفت:
- خوبه. منتهی بگو قبلش مواظب باشه تا یه بادمجون پای چشمش سبز نشه.
آب دهانم را قورت داده و حرف آخر را زدم.
- خودتم با خواهرش ازدواج کردی. می‌گم اونم پای چشمت بادمجون بکاره.
از گوشه‌ی چشم دیدم که سرش را با سرعت به سمتم چرخاند. ناگهان کنار خیابان پارک کرد و گفت: