بی‌اختیار لبخند بر لبم نشست و سرم را به نشانه‌ی موافقت تکان داد.
- به امید خدا که خیره. تا اون بالایی رو داری نگران هیچ چیزی نباش.
صدایش پر از آرامش بود. سمت فردوس چرخید و با همان تبسم شیرینش گفت:
- سِرُم خانمت که تموم شد می‌تونی ببریش.
او نمی‌دانست ما چه کسانی هستیم! فردوس خندید و دستی به موهایش کشید:
- خواهرم هستن... چشم ممنون.
دکتر دستی به شانه‌ی فردوس زد و رفت. دست فردوس را گرفتم و او را سمت خودم کشیدم. آرام در گوشش پچ زدم:
- ما رو نشناخته بودا. دیدی؟!
فردوس پلک زد و اخم‌هایش در هم رفت:
- این بود؟!
- آره دیگه، اتیکت اسمشو زده بود به لباسش.
فردوس از تخت من فاصله گرفت و به اطرافمان سرک کشید. کم‌کم دور شد و مرا در کنجکاوی رها کرد. از فرصت استفاده کردم و با شیده تماس گرفتم. گوشی‌اش خاموش بود و این مرا بیشتر حرصی می‌کرد. عاقبت پرستار آمد و آنژیوکت سرمم را برداشت. کفش‌هایم را پوشیدم و پی فردوس رفتم. داشت اطراف دکتر صیادی پرسه می‌زد. لبخندم را جمع کردم و سمتش رفتم. او هم مرا دید و چند گام به طرفم برداشت. آرام پرسیدم:
- خب؟ چجوریه؟
چهره‌اش در هم بود.
- آدم بدی نیست. الان دیدم به یکی که پول نداشت، همینجوری اجازه داد بره و گفت خودش هزینه‌شو می‌ده.
- خب؟
- دیگه این‌که از این دکتر جلف‌ها نیست؛ سرسنگینه.
می‌دانستم که چشمانم چلچراغ شده‌اند. رو به فردوس پرسیدم:
- پس بگم بیاد دیگه؟!
اخم فردوس غلیظ‌تر شد و همانطور که دستانش را داخل جیب‌های شلوارش سراند، شانه بالا انداخت.
- من نمی‌دونم. می‌رم تو ماشین... تو هم هر کار می‌خوای بکن.
این یعنی تا حدودی رضایت داشت. ذهنم پیش یارا بود و قلبم نیز. با این حال سمت دکتر رفتم و صدایش زدم:
- آقای دکتر!
رویش را چرخاند و پرسشگرانه نگاهم کرد:
- بله خانم؟
لب تر کرده و با خجالت گفتم:
- می‌شه تشریف بیارین چند لحظه؟
ابروهایش در هم رفت و چند گام به سمتم برداشت. سر به زیر انداختم و در حالی‌که با انگشتان دستم بازی می‌کردم، گفتم:
- شما... خانم رویا نظمی رو می‌شناسین؟
زیرچشمی نگاهش کردم و سرخ و سفید شد و وا رفت:
- بله... چطور؟
گلویم را صاف کردم.
- من دخترشونم. اون پسری هم که همراهم بود، داداشمه.
چشمانش گرد شدند و ابروهایش بالا پریدند. عرقی روی پیشانی‌اش نشست و دست و پایش را گم کرد.
- واقعاً؟! چرا زودتر نگفتی دخترم؟ پردیس خانمی؟
ریز خندیدم:
- نه من بهشته‌شونم.
چشمانش برق زدند.
- جدی می‌گی؟
سر به بله تکان دادم که افرود: