- مرسی بهشته. خداحافظ.
چند قدم جلو رفتم و با تردید صدایش زدم.
- مسیح صبر کن.
این پا و آن پا شدم و لب تر کردم.
- ببین... من شنبه دارم میرم شرکت اوجی. اگر میخوای تو هم بیا تا با آفرین خانم صحبت کنم. هرچند دل اونم پیش توئه.
ابروهایش بالا پریدند.
- اونجا میری واسه چی؟!
پوفی کشیده و با بیحوصلگی گفتم:
- واسه کار؛ قراره مدیر امور بینالملل بشم. اگر خواستی بیا.
ابروهایش تا رستنگاه مو بالا رفت و دهان را پر کرد:
- مدیر امور بینالملل؟! اون وقت من لنگ دو زار پول بیشترم و بهم میگه کاری برام نداره! باز هم معرفت تو.
خندیدم و بین خندههایم گفتم:
- خب حق بده بهش. با اون گندی که تو زدی، حق داره بهت کار نده. ولی شنبه بیا من باهاش حرف میزنم.
لبخندزنان سری تکان داد و زمزمه کرد:
- مرسی آدری... مرسی. باشه میام دنبالت با هم میریم.
خواستم بگویم لازم نکرده، اما نتوانستم آن چهرهی معصوم و پرغصهاش را ندید بگیرم و جلوی پردیس دست رد به سینهاش بزنم. باید در اسرع وقت پشت گوشی به او اطلاع میدادم که دنبالم نیاید. او رفت و من هم نگاهی به میز و غذای سرد شده انداختم و دوباره پشت آن نشستم. اولین قاشق را که به دهانم نزدیک کردم، صدای پیامک گوشیام بلند شد. با دیدن نام یارا، چشمانم گرد شدند و قاشق از دستم افتاد. دیشب که به او زنگ زدم، یادم رفته بود دوباره بلاکش کنم تا ادب شود. سریع پیامش را باز کردم و خواندم:
«وقتی دیدمت از اون اول
توی قلبم پا گرفتی
تو فقط یواش سلام دادی
از کنارم دیگه بعد رفتی
رفتی و من آروم آروم
قدمهاتو شمردم
شبا از پشت دیوار
واسه بودنت سرودم
دلم خواست از خودت باشم
وقتی بلند میخندیدی
نفهمیدی شدم از تو
بهم حبس بهشت دادی»! (ستاره شجاعیمهر)
بغضم گرفت و اشک از چشمم چکید. پردیس پرسید:
- چی شده آخه؟ گریه چرا؟
حال پنهانکاری نداشتم و همانطور که کیبورد را بالا کشیدم، گفتم:
- یاراست. دلم براش تنگ شده.
چند سؤال پرسید و من تمام حواسم پی تایپ کردن بود. نوشتم: «ازت دلخورم... خیلی! یارا من اون آدمی که فکر میکنی نیستم.»
فرستاد: «حق نمیدی به من؟ هرکی بود همین فکرو میکرد. همین فکرو میکرد وقتی هیچ توضیحی نمیدی. بهشتم چرا رفتی؟ نمیگی من بدون تو چجوری دووم بیارم؟»
با پشت دست، اشکهای روی گونهام را پاک و تایپ کردم: «یارا جان قول میدم هر وقت آموزشت تموم شد و روی کارهات سرمایه گذاری کردن، همه چیز رو بهت از سیر تا پیاز بگم. الان وقتش نیست. باشه عشقم؟»