هیچ حسی به من دست نداد. حتی افسوس هم نخوردم. نمی‌دادم چرا از فتاح هم دلگیر نشدم. شاید این بهترین کمک او به من بود که نگذاشت با چنین آدمی ازدواج کنم. مسیح زل من شد و لب تر کرد.
- من همه چیزو بهت گفتم بهشته. می‌خوای تحقیرم کن، می‌خوای بزن تو سرم، می‌خوای برو به همه بگو. فرقی واسه‌م نداره. فقط کاری نکن که من شما رو از دست بدم و بچه‌م از این هم تنهاتر بشه.
تکیه‌ام را از دیوار برداشتم و روی زمین روبه‌رویش نشستم. دلم برای غربتش سوخت!
- نمی‌گم به کسی. راستش از فتاح هم ممنونم که نذاشت حسی شکل بگیره. من و تو به درد هم نمی‌خوریم مسیح. این بهترین تصمیم بابام بود.
ابروهایش بالا رفت و خیره شد به صورتم.
- به درد هم نمی‌خوریم؟! آره... شاید درست می‌گی. اما هنوزم رفیقیما.
لبخندی یک وری زد و نگاهش سمت موهایم کشیده شد. خم شد و آنها را به هم ریخت و خندید و عقب کشید. چشم‌غره‌ای رفتم و موهایم را مرتب کردم.
- راستی موهات چه نرم و صاف شده! دیگه گره نداره انگاری.
از روی زمین بلند شده و بلوزم را مرتب کردم:
- یارا دید اذیتم، به زور منو فرستاد کراتینه کنم.
تک‌خنده‌ای کرد و مثل من ایستاد.
- یارا باید یه فکری به حال پشم گوسفند خودش بکنه.
حرصی شده و سمت در راه افتادم و دلش را سوزاندم.
- گوسفند اونیه که فرار می‌کنه ترکیه تا از واقعیت دور بمونه.
خلاف تصورم خندید و دنبالم آمد و شنیدم که زیر لب گفت:
- اینو که راست می‌گی.
چهره‌ی برزخی پردیس را پشت میز دیدم که دست زیر چانه‌اش انداخته بود و داشت با لنگه ابرویی بالا رفته، ما را تماشا می‌کرد.
- می‌شه به من هم بگین چی شده؟
مسیح از کنارم گذشت و سمت گلبرگ رفت. چنگی به موهایش زد و با لبخندی مغرور گفت:
- حل شد پردیس جان.
پردیس پرغیظ گفت:
- آهان یعنی نمی‌خواین به من بگین.
با افسوس به مسیح که داشت گلبرگ را آماده می‌کرد، چشم دوختم. دلم برایش سوخت و به یک آن بدی‌هایش را بخشیدم و از او گذشتم. به نظرم او جواب کارهایش را از خداوند گرفته و همین برایش کافی بود. ساک گلبرگ را روی دوشش انداخت و چرخید که با من و پردیس خداحافظی کند.
- اوستا کجا موند؟ من دیگه باید برم پردیس.
- اوستا هنوز خونه دوستشه. کجا بری؟
مسیح سمت در راه افتاد و صورتش را سمتم چرخاند.
- بابد برم دیگه همه‌ش زحمتت می‌دم بابت گلبرگ. مرسی واقعاً.
پشت در ایستاد و گفت: