- مثل این که اون حرفمو هم که گفتم دیگه جایی تو قلبم نداری، جدی نگرفتی! مسیح تو چرا همچینی؟ دِ باور کن دیگه. حتماً باید گند همه چیز در بیاد تا به حرفای من ایمان بیاری؟
اخمی غلیظ تحویلم داد و پرسید:
- چرا برگشتی؟ شنیده بودم می‌خواستن بفرستنت آمریکا!
چه زیبا بحث را عوض کرد! آهی کشیدم و رو از او گرفته و گفتم:
- مجبور شدم.
تک‌خنده‌ای کرد و نگاهش معنادار شد:
- مجبورِ چی؟ خیلی خری که بی‌خیال آمریکا شدی.
پشت‌چشمی نازک کردم و چیزی نگفتم که پرسید:
- از اون پسره چه خبر؟ یوگی و دوستان!
سربه‌زیر انداختم و غم روی دلم سنگینی کرد.
- یارا... اسمش یاراست. اونجاست؛ توی دبی. یه چند وقت بعد آموزششون تموم می‌شه و بعد روی ترانه‌هاش سرمایه‌گذاری می‌کنن.
بعد از مدتی سکوت پرسید:
- رفتی تو هم! ریخته بودین رو هم و حالا کات کردین؟
سرم را بالا گرفته و تند و تیز نگاهش کردم.
- چرا یاد نمی‌گیری موقع حرف زدن از واژه‌های درست درمون استفاده کنی؟ مگه بچه‌ی چاله‌میدونی؟
لبخند زد و لنگه ابرویی بالا انداخت.
- داری منو می‌پیچونی؟
اخمی کرده و برزخی توی صورتش حرفم را کوبیدم:
- مگه من اصلاً باید به تو جواب پس بدم؟ زندگی من به تو چه ربطی داره؟
نگاه از من گرفت و سری به چپ و راست تکان داد:
- پس درست گفتم.
گلبرگ گریه‌اش گرفت و مسیح بلند شد و سمت او رفت. او را در آغوشش بلند کرد و کمی بو کشید و چهره‌اش جمع شد.
- بابایی کار خرابی کردی که.
لبخندم را جمع کردم و او بچه‌بغل سمت دستشویی رفت. گوشی‌ام را دستم گرفته و مشغول آن شدم. روبه‌رو شدن با آن کوه غرور زیاد هم سخت نبود. فقط باید در لحظه دنبال جواب مناسب می‌گشتم که در این مورد کمی لنگ می‌زدم. چند دقیقه نگذشته بود، که صدایم زد:
- بهشت حوله‌شو میاری؟
چشم در کاسه چرخاندم و با لحنی بی‌حوصله پرسیدم:
- کجاست؟
- نمی‌دونم احتمالاً تو ساکش باشه. اگر نبود از پردیس بپرس.
افتان و خیزان سمت ساک وسایل گلبرگ رفتم و بعد از کمی گشتن، حوله‌اش را پیدا کردم. آن را به دست مسیح که جلوی در سرویس بهداشتی منتظرم ایستاده بود، رساندم و سر جایم برگشتم. مسیح همراه گلبرگ آمد و روی زمین کنار ساک نشست. پوشک و دستمال مرطوبی بیرون کشید و من رویم را سمت دیگری چرخاندم که راحت باشد.
- می‌میری بیای کمک؟
پوفی کشیده و زیرلب چند فحش پدر و مادر دار دادم:
- بچه‌ی توئه. به من چه ربطی داره؟ برو بع مامانش بگو بیاد کمکت کنه.