- پردیس من یه روز دیگه میام خونه‌ت. الان باید برم مامان تنهاست.
پردیس شاکی شد و کیفم را گرفت و مرا سمت مبل هل داد:
- بشین بابا. به خاطرت این همه غذا درست کردم. مامان هم تنها نیست و شیفته.
به ناچار دوباره سر جایم برگشتم و خیره به تلویزیون خاموش شدم. پردیس به آشپزخانه رفت و مسیح برخاست و به سمت من آمد. همان طور که شیرینی‌ای گاز می‌زد، خودش را رساند و نیشخندزنان و به آرامی پرسید:
- به خاطر من می‌خواستی بری؟ جایی که من باشم بهت خوش نمی‌گذره؟
اخمی کردم و حرصی زل چشمانش شدم:
- مغزت ارور داده انگاری! مشکلت با من چیه؟
چشم‌غره‌ای رفت و سرش را نزدیک‌تر آورد تا پردیس صدای غضبانکش را نشنود:
- مشکلم اینه که بی‌معرفتی کردی. تو که می‌دونستی اون زنیکه‌ی ج... داره سرمو شیره می‌ماله؛ چرا ول کردی رفتی؟
پوزخندی صدادار تحویلش دادم و زیر دستش زدم. شیرینی روی پیراهنش برگشت و کثیفش کرد. او را به عقب هل دادم و صدایم بالا رفت:
- چرا چرند می‌گی؟ مگه من نیومدم خراب‌شده‌ت؟ مگه برات مدرک رو نکردم؟ مگه تو منو...
دستش را جلوی دهانم گرفت و نگذاشت ادامه دهم. نگاهی به پردیس که داشت سمت ما می‌آمد، انداخت و نجوا کرد:
- نگو. تا حالا نگفتی، از این به بعد هم چیزی نگو. می‌خوای از این هم تنهاتر بشم؟
با رسیدن پردیس دستش را از روی دهانم برداشت و کمی عقب‌تر رفت و شیرینی را از روی زمین چنگ زد. میرغضب خیره به چشمانش شدم و دندان ساییدم. پردیس دست به کمر زد و غرولندکنان گفت:
- باز شما نرسیده به هم دعواتون دراومد؟ بزرگ شدین به خدا... تا من دارم غذا رو حاضر می‌کنم شما هم با هم آشتی کنید.
مسیح سری تکان داد و پردیس به آشپزخانه برگشت. از روی مبل برخاستم و خواستم از کنار مسیح بگذرم و دنبال خواهرم بروم که مچ دستم را گرفت. ابروهایش را در هم پیچ داد و صدایش خش‌دار شد.
- اگر بگی، منم می‌گم وقتی با اون آشغال بودم بهم علاقه نشون دادی. می‌خوای بفهمن و دلشون واسه‌‌ت بسوزه؟
دست روی نقطه ضعفم گذاشت. هیچ وقت دلم نمی‌خواست ضعیف و خاک‌برسر جلوه کنم. پرغیظ مچم را از دستش بیرون کشیدم. سرم را نزدیک گوشش بردم و زمزمه کردم:
- حالم از آدمایی مثل تو به هم می‌خوره.
سرم را که عقب بردم، لبخند یک وری‌اش را دیدم.
- ولی در عین حال همچین از من بدت هم نمیاد؛ نه؟
بی‌اختیار زیر خنده زدم:
- همون یه بار هم زیادیت بود. آدم قحطیه مگه؟
چهره‌اش که درهم رفت، تصمیمم تغییر کرد و داخل پذیرایی ماندگار شدم. مردک احمق فکر می‌کرد تحفه‌ی نطنز است! باید او را از اشتباه در می‌آوردم. روی مبلی نشست و من هم بعد از این‌که ماهواره را روشن کردم و کانال موزیک را آوردم، روبه‌رویش جای گرفتم. دلم نمی‌خواست حالا که مسیح شمشیر را از رو بسته بود، پردیس حرف‌هایمان را بشنود.