- چقدر اخلاقت عوض شده!
جواب مناسب... جواب مناسب!
- با هرکس باید در حد لیاقتش رفتار کرد.
دیگر چیزی نگفت و چند دقیقه بعد، پردیس ما را صدا زد تا دور میز بنشینیم. دست‌پختش بهتر شده بود. با لذت مشغول خوردن شدم که مسیح از پردیس پرسید:
- می‌گم پردیس، بهشته واسه چی برگشته؟
با حرص و غیظ نگاهش کردم. وقتی دیده بود من نم پس نمی‌دهم، سؤالش را از پردیس پرسید.
پردیس سری با ناراحتی تکان داد و زیرچشمی نگاهی به من انداخت.
- چی بگم؟ می‌خواستن اذیتش کنن، بهشت هم مجبور شد برگرده.
مسیح قاشقش را توی ظرفش انداخت و روی میز، سمت پردیس خم شد.
- اذیتش کنن؟ یعنی چی؟
پردیس همان‌طور سربه‌زیر و خجل پاسخ داد:
- یعنی... خب... یعنی می‌خواستن سوءاستفاده کنن ازش؛ دست درازی کنن بهش.
صدای مسیح بالا رفت:
- کی؟ یارا؟!
خندیدم و به پشتی صندلی‌ام تکیه زدم. پردیس هم با چشمانی گشاد خیره‌ی او شد و لبخند زد:
- یارا؟! نه بابا اون بیچاره که خیلی پسر خوبیه. نماینده‌ی بلو استار بوده یارو. همون که بهشته رو به بلو استار اصلی معرفی کرده بود.
مسیح تک‌خنده‌ای زد و طعنه‌آمیز خطاب به من گفت:
- اون عوضی خواسته بهت دست بزنه و یارای سیب‌زمینی مونده اونجا و داره آموزششو می‌بینه؟!
نگاه از او گرفتم و سرگرم غذایم شدم:
- یارا خبر نداره چی شده. وگرنه خون به پا می‌کرد.
پردیس آرام خندید:
- دیگه خون هم به پا نمی‌کرد. ولی به هر حال ممکن بود بره با یارو کتک‌کاری کنه و این براش بد می‌شد.
مسیح باز هم مثل لنگه دمپایی وسط حرفمان آمد:
- آره منم چشمم آب نمی‌خوره اون بچه‌سوسول شاعر مسلک بتونه خون به پا کنه.
قاشقم را توی ظرف کوبیدم و صدای بلندش باعث شد گلبرگ باز هم زیر گریه بزند. اهمیتی ندادم... حتی از این که پردیس هم از رابطه‌ی من و یارا باخبر می‌شد هم ابایی نداشتم. صدایم را روی سرم انداخته و گفتم:
- در مورد یارا درست صحبت کن مسیح. وگرنه دهنمو وا می‌کنم و هرچی دلم بخواد می‌گم. برامم مهم نیست بعدش چی می‌شه و چه اتفاقی واسه‌م میفته.
مسیح به رنگ گچ درآمد و از جایش برخاست و سمت گلبرگ رفت. پردیس اما با دهان باز، مات و مبهوت من شده بود. بی‌توجه به او قاشقم را برداشتم که دستم را گرفت و موشکافانه نگاهم کرد.
- چی بین شماها پیش اومده بهشته؟ تو و یارا با همین؟
مرا رها کرد و خطاب به مسیح تشر زد:
- مسیح چی کار کردی که بهشته اینجوری تهدیدت می‌کنه؟
مسیح سرخ شد اما به صورت پردیس نگاه نکرد و خودش را مشغول گلبرگ نشان داد. میرغضب چشم از او پوشاندم و رویم را سمت پردیس چرخاندم و با خونسردی به جای هردویمان پاسخ دادم: