- مهمون داری؟!
پردیس خنده‌کنان گفت:
- آره. صداش کردم نمی‌دونم چرا نمیاد. گمونم از این که نموندی ایران تا توی فرودگاه بدرقه‌‌ش کنی ناراحته.
مسیح سکوت کرد و پس از چند ثانیه با تعجب پرسید:
- بهشته اومده؟!
اسید معده تا توی دهانم آمد و من از اتاق بیرون رفتم و بدون این که نگاهشان کنم، درها را یک به یک گشودم تا عاقبت به دستشویی رسیدم و خودم را داخل آن انداختم. هرچه تلخی بود را بالا آوردم و دور دهانم را شستم و نفس‌زنان خیره‌ی خودم در قاب آینه شدم. پردیس داشت به در می‌کوبید و نگرانم بود.
- بهشته خوبی؟ چه‌ت شد یهو؟
گلویم را صاف کردم و قبل از این که دهانم را آب بکشم، گفتم:
- چیزی نیست، معده‌م بود.
- ای بابا مگه نگفتی خوب شدی؟
خوب بودم اگر اوضاعم خوب بود. خوب بودم اگر کنار یارا بودم. ریمل و خط چشمم را چک کردم و از دستشویی بیرون رفتم. سایه‌ی مردی که چند قدم دورتر ایستاده بود را از نظر گذراندم و سعی کردم که خودش را نادیده بگیرم. نگاهی به اوستا انداختم که داشت با گلبرگ بازی می‌کرد و سپس، سربه‌زیر جلو رفتم. یک آن به خودم آمدم اما... من چرا داشتم ضعف نشان می‌دادم؟ من چرا چهره‌ام را پنهان می‌کردم؟ این‌ها را او باید انجام می‌داد، نه من. نفسی گرفتم و سرم را بالا بردم و زل او شدم. کمی چاق شده و شکم درآورده بود. تیپش اما مثل قبل خوب بود. محض خاطر پردیس لب‌هایم به بالا انحنا گرفت ولی منتظر شدم که اول او سلام دهد. سرتاپایم را آنالیز کرد و لبخندی کنج لبش نشست و دستانش را داخل جیب‌های شلوارش فرو برد.
- های... آدری!
لحنش دور از انتظارم، طلبکارانه بود. ابروهایم بالا رفتند و زیرلب جواب سلامش را به سردی هرچه تمام‌تر دادم. پردیس که خیلی احساس زرنگی می‌کرد، گفت:
- فهمیدم! شما دو تا با هم قهر کرده بودین انگار که از هم بی‌خبر بودین؛ آره؟
نگاه از هم برنداشتیم و جوابی ندادیم. پردیس خندید و سمت آشپزخانه رفت:
- جفتتون خلین. بهشته چایتو بخور الان سرد می‌شه. مسیح تو هم بشین یه چای بریزم بعد برو.
مسیح همان طور که خیره‌ی من بود، گفت:
- ناهار می‌مونم اگر اشکالی نداره.
پردیس خندید و با ذوق گفت:
- آره بمون حتماً. دیدم بهشته داره میاد براش چیکن‌استراگانف گذاشتم که خیلی دوست داره. فقط امیدوارم تو هم خوشت بیاد.
با فکی منقبض خیره‌ی مسیح بودم که گفت:
- بشین دیگه. چرا وایستادی بر و بر به من نگاه می‌کنی؟
پشت چشمی نازک کردم و بعد از این که فنجان چایم را برداشتم، روی دورترین مبل جای گرفتم. اوستا به خانه‌ی همسایه‌شان رفت تا با دوستش بازی کند و پردیس فنجانی چای هم برای مسیح آورد و به من شیرینی تعارف کرد که برنداشتم، وگرنه معده‌ام دوباره توی حلقم می‌آمد. چایم را که نوشیدم، به این نتیجه رسیدم که بروم و از دست نگاه‌های طلبکار و آزاردهنده‌ی مسیح راحت شوم. کیفم را از زیر میز برداشتم و خطاب به خواهرم گفتم: