- اینم باهات هم‌دسته؟
اگر قرار بود بیرون انداخته شوم، ترجیحم این بود که زخمش را فقط خودم بخورم و آسیبی به یارایم نرسد.
- نه. اون از هیچی خبر نداره. فقط می‌دونست پاشا خواستگارمه.
کسری تماس یارا را قطع کرد و با پوزخندی حرصی گفت:
- نگاه کثیف من... ها؟!
تک خنده‌ای زد و صورتش را نزدیکم آورد و نجواکنان گفت:
- دیگه لازمت ندارم. باید برگردی به همونجایی که ازش اومدی. هِرّی!
در یک قدمی موفقیت تو را متوقف کنند، درد دارد. نگذاشتم اشک از کاسه‌ی چشمانم بیرون بریزد. با صدایی مرتعش و دورگه گفتم:
- معلومه که می‌رم. ولی این تویی که بیشتر از همه ضرر می‌کنی.
عصبی خندید و بعد ناگهان به صورت وحشتناکی جدی شد:
- ضرر؟ آره راست می‌گی. واسه همین باید هرکاری که واسه‌ت کردمو جبران کنی و بعد از اون هر خراب‌شده‌ای خواستی بری.
پرسشگرانه چشم به او دوختم و ابروهایم در هم پیچ خورد. رویم خیمه زد و قلبم جایی میان گلو و دهانم تپید. چشمان تب‌دارش را وصل من کرد و لبخندی کنج لب‌هایش نشست.
- تو سه تا راه پیش روت داری بهشته. اولیش اینه که هرچی واسه‌ت خرج کردمو بهم برگردونی. هرچی یعنی هرچی؛ از پول صبحونه و ناهار و شامت بگیر برو بالا. دومین راه اینه که بهاشو جور دیگه‌ای بپردازی. یه جوری که من راضی بشم و عقده‌ت رو دلم نمونه و بذارم بدون اینکه پولی بدی بری. حالا می‌مونه سومین راه که به نظرم از اون دو تای قبلی خیلی بهتره.
به یکباره تمام تنم گر گرفت. انگار قلبم را به سیخ کشیده بود و داشت کبابش می‌کرد. خودم را جمع کرده و به دیوار پشت سرم چسبیدم. نگاه پر نفرتم را که به چشمانش دوختم، جلوتر آمد و دستش را پیش کشید که با ضرب آن را پس زدم و پربغض فریاد کشیدم:
- برو اونور.
دستانش دور تا دورم حصار شده بود و من راه فراری نداشتم و تمام موهای تنم از ترس سیخ شده بود. ابروهایش را بالا انداخت و پرسید:
- یعنی نمی‌خوای راه حل سوم رو بشنوی؟
پرغیظ از میان دندان‌های قفل یکدیگرم گفتم:
- کدوم آدم احمقی نطق کرده بود اونایی که تو خارج بزرگ می‌شن، چشم و دل سیرترن؟ دروغ محضه... دروغ محض. نمونه‌ی بارزش هم خود تویی. حالم ازت بهم می‌خوره.
آرام خندید و عقب کشید. رو از من گرفت و لبه‌ی تخت نشست و کفش‌هایی را که پاهایش توی آنها بود، روی زمین گذاشت. به جلو خم شد و انگشتان دو دستش را به هم قلاب کرد. من هم از فرصت استفاده کرده و از تخت پایین پریدم که صورتش را به سمتم چرخاند و گفت: