- سلام آفرین خانم.
صدایش در گوشم پیچید و با مهربانی گفت:
- سلام دختر جون، خوبی؟
از وقتی که به دبی رفته بودم، چندین و چند بار با هم تماس داشتیم و نود درصد مواقع، آفرین خانم درخواست بازگشت مرا داشت. چرا که نیروی قابل اطمینان دور و برش کم بود و نمی‌توانست به هر کسی اعتماد کند. اما من بنا به گفته‌ی آفرین خانم، خود او بودم! خود او که انگار که چندین سال جوان‌تر شده بود.
- خوبم خیلی ممنون، شما چطورین؟
از پشت گوشی پوفی کشید و لحنش غمناک شد.
- منم بد نیستم دخترم ممنون. چه خبر بهشته جان؟
قبل از این که جوابش را بدهم، در اتاق چهارطاق باز شد و کسری گنجی با صورتی برزخی و چهره برافروخته داخل آمد. انگشتانم دور گوشی‌ام محکم شد و صدای آفرین خانم را می‌شنیدم که از پشت خط مرا می‌خواند. لرز به جانم افتاده بود و توانایی صحبت کردن نداشتم. آنقدر که انگار روی لب‌هایم موم ریخته و مهرش کرده بودند. کسری سمتم یورش آورد و من قلبم برای لحظه‌ای ایستاد. گوشی را از دستم بیرون کشید و تماس را قطع کرد و آن را روی تختم انداخت. دهانم باز نمی‌شد تا بپرسم چه مرگش شده است. دست انداخت و بازوی دست چپم را اسیر انگشتانش کرد و محکم فشرد. با وحشی‌گری تکانم داد و عربده زد:
- چجوری جرأت کردی به من چرت و پرت بگی؟ ها؟ چجوری؟!
آب دهانم را بلعیدم و شستم از این که کسری در مورد پاشا واقعیت را فهمیده است، خبردار شد. مرا روی تختم انداخت و سایه‌اش بالای سرم سنگینی کرد. انگشت اشاره‌اش را سمتش گرفت و با توپ پر نعره زد:
- فکر کردی من احمقم؟ رفتم ته‌توشو درآوردم فهمیدم پاشا خواستگارت بوده اما تو رد کردی. بابات هم که چند ماهه ورشکست شده و متواری. دیگه شریک تجاری‌ای نمی‌مونه براش و قول و قرارشون ماسیده. چرا بهم نگفتی تو بهشته؟ چی تو من دیدی که فکر کردی پشت گوشام مخملیه؟
تمام حرف‌هایش به کار؛ اما فتاح ورشکست و متواری شده بود؟! چرا؟
خودش را روی تخت انداخت و فکم را گرفت و فشرد. از میان دندان‌های به هم کلید شده‌اش پرغیظ گفت:
- بهم بگو چرا ازم مخفی کردی؟
و بعد فریاد کشید: «دِ بنال.»
دیگر آب از سرم گذشته بود؛ چه یک وجب چه ده وجب. پس تمام شجاعتم را جمع کردم و توی چشمانش خیره شدم:
- چون نمی‌خواستم نگاه کثیفت پی من باشه.
چشمانش در یک ثانیه به خون نشست و همان لحظه یارا تماس گرفت. نگاهی به صفحه‌ی گوشی‌ام انداخت و بعد زل من شد: