لب روی هم فشردم و کامنتش را بی‌جواب گذاشتم. اینبار گیسو بود که کامنت مسیح را ریپلای کرد: «یعنی چی عشقم؟»
بلافاصله جوابش را داد: «یعنی من قربون تو برم الهی!»
حس می‌کردم سرم یک کوه آتش‌فشانی فعال است که هرلحظه امکان دارد منفجر شود. خواستم گوشی را کنار بگذارم که یارا، مسیح و گیسو را منشن کرد: «مجرد اینجا نشسته‌ها. یه کم مراعات کنید.»
انتهای پیامش هم شکلک خنده گذاشته بود. کامنتش را لایک کردم تا دماغ مسیح را بسوزانم. بعد هم گوشی را کنار گذاشتم و وارد آشپزخانه شدم تا ظرفهای کثیف را بشویم. تنها خنکای آب می‌توانست تن گر گرفته‌ام را آرام کند. کاش می‌شد عشقم را از مسیح پس بگیرم. کاش می‌شد خاطرش را کادوپیچ می‌کردم و تحویل خودش می‌دادم تا خلاص شوم. خاطرخواهش بودم و هواخواهش و اما کاری از دستم برنمی‌آمد. حتی عرضه نداشتم که برایش آرزوی بد کنم و از خدا بخواهم که به گیسویش نرسد. دوست داشتم خوشبختی را با تمام وجودش مزه مزه می‌کند، هرچند که آن بخت برای او عسل باشد و برای من زهر!
خسته و درمانده گوشی‌‌ام را برداشتم و به اتاقم رفتم. صدای پیامش دوباره بلند شد و یلدا نوشته بود: «فردا کلاس نداری؟»
تایپ کردن برای من یکی از سخت‌ترین کارهای ممکن بود. با او تماس گرفتم و وقتی که پاسخ داد، گفتم که با صحبت کردن راحت‌ترم. بعد هم اضافه کردم:
- کلاس دارم اما علاقه‌ای به رفتن ندارم. ولی خب مجبورم برم، چون قراره یه متن ترجمه شده رو تحویل استاد بدم.
- ساعت چند؟ بیا با هم بریم.
- ساعتش فرقی نداره. چون استادش از صبح هست تا آخر وقت.
- خوبه. یارا منو ساعت دوازده می‌بره دانشگاه. آماده باش دوازده بریم.
دو دل بودم برای گفتن حرفم، اما عاقبت به زبان آوردم:
- خب بیا خودمون بریم. چرا به آقای معین زحمت می‌دی؟
خندید و به آن طرف خط گفت:
- می‌گه چرا به تو زحمت می‌دم!
سپس خطاب به من ادامه داد:
- من همه‌اش می‌گم ماشینتو بده خودم برم، اما رو ماشینش حساسه و دست کسی نمی‌ده. بعدم بیخود کرده... وظیفه‌شه وقتی تو خونه پلاسه، منو هم برسونه دانشگاه.
خب تا حدودی حق با یلدا بود. صدای یارا را از پشت خط شنیدم که گفت:
- وقتی ماشینو می‌کوبونی اینور اونور معلومه که دستت نمی‌دم.
به گمانم داشت بحثشان می‌شد که سریع از یلدا خداحافظی کرده و با مرد رندی خودم را از وسط ماجرا بیرون کشیدم!
***
صبحانه‌ام را که خوردم، بی‌سروصدا ناهار را درست کردم و اجازه دادم مادرم تا جایی که می‌تواند بخوابد. بیچاره آنقدر خسته می‌شد که حد نداشت. فردوس هم صبح زود آمده بود و با خروپفش روی مخم رژه می‌رفت. در اتاقش را بستم و کارهای مربوط به استودیو را انجام دادم و ساعت یازده بود که کم‌کم حاضر شدم. سر ساعت دوازده یلدا پیام داد که بروم. در واحدمان را که باز کردم، او و یارا را مشغول پوشیدن کفششان دیدم. با هر دو سلام و احوال‌پرسی کردم و بعد از ساختمان بیرون رفته و سوار ماشین یارا شدیم. گفتم: