- ببخشید دیگه به شما زحمت دادیم آقای معین.
بی‌حال و حوصله بود؛ مثل روز اول. تنها گفت:
- زحمتی نیست.
معذب شدم و جمع و جور نشستم. به خودم لعنت فرستادم که با آنها همراه شدم. اصلاً این یارا چه مرگش بود که گاهی خوش‌اخلاق می‌شد و گاهی هم جلاد؟!
یلدا نگاهی به برادرش کرد و نگاهی به من. بعد هم لبخندی شیرین روی لب‌های زیبایش نشست و گفت:
- این حرفها چیه؟ خودم ازت خواستم باهام بیای.
من که اشکم دم مشکم بود و نزدیک بود زیر گریه بزنم، به زحمت لبخندی تحویلش دادم و او بالاخره چرخید. صاف نشست و دستش سمت ضبط رفت. آهنگ شادی گذاشت و خودش هم با آن خواند! خنده‌ام گرفته بود؛ یلدا با آن صدایش داشت با اعتماد به نفس کامل می‌خواند و لقب اعتمادالسلطنه را به خود اختصاص داد... یا همان اعتمادالدوله‌ی دو! برادرش هم داشت به ادا و اطوارش می‌خندید. پس فقط برای من زهرمار می‌شد! به دانشگاه که رسیدیم، زیرلب خداحافظی گفتم و در را باز کردم که چرخید و دستش را پشت صندلی شاگرد گذاشت و رو به من پرسید:
- کارتون زود تموم می‌شه؟
پرسشگرانه نگاهش کردم و با مکث سر به بله تکان دادم. لبخند زد و گفت:
- پس من منتظرتون می‌مونم.
با چشمان از حدقه درآمده خیره به یلدا شدم؛ او هم مثل من شبیه علامت سؤال شده بود. گلویم را صاف کرده و رو به یارا با حالتی جدی گفتم:
- ممنون. خونه برنمی‌گردم. باید برم صداسیما.
منتظر جوابش نمانده و از ماشین پیاده شدم. یلدا هم پشت سرم راه افتاد و با نگاه بی‌رمقی که به در و دیوار دانشگاه می‌انداخت، گفت:
- این ترم دیگه خلاص می‌شی از دانشگاه. من بیچاره باید یه ترم دیگه هم بیام.
با لبخندی خبیث زل صورتش شده و گفتم:
- خودخوان بردار بعدیا رو.
لب برچید و با لحنی خنده‌دار گفت:
- دیگه صحافی چیه که خودخوانش چی باشه؟!
خندیدیم و او افزود:
- ولی رشته‌مو دوست دارم. بوی کاغذ... کتاب... جلد. اصلاً حالمو خوب می‌کنن این چیزها.
پنچر شده و گفتم:
- ولی من زیاد حس خوبی از رشته‌ام نمی‌گیرم. یه روزی به این امید که می‌رم خارج اومدم این رشته. ولی الان فکر می‌کنم اگر برم خارج، این رشته اونور آب به دردم نمی‌خوره.
سمت بورد رفتیم و نگاهی به آن انداختیم. همان حین یلدا گفت:
- پس نرو اونور. بمون همینجا چون اینجا خیلی به دردت می‌خوره.
کلاسی که استادم در حال تدریس بود را پیدا کردم و از بورد فاصله گرفتم. یلدا هم آمد و هردو از پله‌ها بالا رفتیم. گفتم: