- اختیار دارین. حتماً... آی‌دی تلگرامتون چیه؟
او گفت و من عکس را برایش فرستادم. مسیح کنار گوشم آرام گفت:
- الان تو مرحله‌ی تیک و تاکین؛ آره؟
من آدم کم آوردن نبودم؛ وگرنه خیلی وقت پیش اعتراف می‌کردم که به او دروغ گفتم. با کلافگی سمتش چرخیده و زل چشمانش شدم. قرمز بودند و طوفانی؛ درست مثل یک برادر! اگر طور دیگری غیرتی می‌شد، خیلی خوب بود و من به دروغم اقرار می‌کردم. اما غیرت برادرانه‌اش حالم را به هم می‌زد. سرم را سمت گوشش خم کرده و نجوا کردم:
- درست فهمیدی... الان تو اون مرحله‌ایم.
پرحرص زل هم بودیم که یلدا گفت:
- خب اول کدوم گروه شروع کنه؟
مسیح نیشخندی زد و دستش را بالا گرفت: «سنگ کاغذ قیچی»!
هردو، دستمان را جلو بردیم. من کاغذ آوردم و او سنگ. بار دوم، او قیچی آورد و من سنگ و بار سوم من قیچی و او کاغذ. شکست دادنش عجیب مزه می‌داد؛ حتی در سنگ کاغذ قیچی! من و یارا کنار هم نشستیم و او و یلدا هم پیش هم. یارا دهانش را کنار گوشم آورد و گفت: «آشنای زورچپونی»
با چشمان گرد نگاهش کردم و هردو هم‌زمان زیرخنده زدیم. مسیح تشر زد:
- زود باش بهشت.
***
آخر شب بود که از خانه‌مان رفت و گفت که در هتل می‌خوابد. قهر و دعوایش با مادرش تمامی نداشت. هربار که با مهری خانم بحثش می‌شد می‌آمد خانه‌ی ما و وقت‌هایی هم که فردوس شیفت بود، مثل آن شب دیر وقت می‌رفت و در هتل می‌خوابید. روی کاناپه‌ی جلوی تلویزیون دراز کشیدم و سرم را روی دسته‌ی آن گذاشتم. داشتم برای خودم با گوشی بازی می‌کردم که نوتیفیکیشن پیام بالای صفحه سبز شد. روی آن ضربه زدم و پیام یارا بالا آمد: «چقدر خوب افتادم. علاوه بر صدای مسحور کننده‌ای که دارین، عکاس قابلی هم هستین!»
بی‌حوصله برایش تایپ کردم: «لطف دارین...»
دوباره مشغول بازی‌ام شدم و چند دقیقه بعد، دیدم که مرا در اینستاگرام تگ کرد. عکسمان را به اشتراک گذاشته و زیرش نوشته بود: «همراه با دوست خوبم خانم بهشته نویان، گوینده‌ی خوش‌صدای رادیو. چقدر خوش گذشت امشب!»
من هم که به کل یادم رفته بود عکس را در پیجم بگذارم، دست به کار شده و بلافاصله عکس را آپ کردم کپشن زیر عکسمان نوشتم: «چه افتخاری بالاتر از این که آقای یارا معین دوست و همسایه‌ی ما هستن؟ یه شب به یاد موندنی کار دوست خوبم آقای معین عزیز.»
بعد هم تگش کردم و رفتم داخل پیج یارا و برایش کامنت گذاشتم: «خیلی خوش گذشت».
کامنت بازی‌هایمان با یارا و یلدا داشت ادامه می‌یافت که مسیح هم پیدایش شد و برایم نوشت: «تیک، تاک. تیک، تاک. آره خوش گذشت».