به نام خداوند یکتــا
رمان «حبس بهشت»
نویسنده: بهاره غفرانی
صدایش در گوشم پیچید. صدایی که هر لحظه بلند‌تر از قبل می‌گفت:
- این تویی که به بهشت معنا دادی... این تویی که دنیا رو واسه‌ام بهشت کردی؛ بهشت من تویی بهشته!
بهشته دیگر بهشت نیست! آن بهشت سوخت... آن بهشت آتش گرفت و با دوزخ یکی شد! بهشتی که بسوزد، تبدیل به جهنم می‌شود؛ جهنمی با باغ‌های آتش گرفته و چشمه‌های خشکیده! قطرات اشک همراه با باران سیل‌آسا روی پستی و بلندی صورتم جاری شده بود و من قلبم می‌سوخت و جانم آتش می‌گرفت. دستی به روی نیمکت کشیدم و حکاکی باران خورده‌ی روی آن را لمس کردم. با سرِ انگشتم دوباره روی حکاکی نوشتم: «بهشت یار!»
در سرمای پاییزی، گرمای حضورش را حس، و عطر تنش را استشمام کردم! شالم را تا روی لب‌هایم پایین آوردم و بدون اینکه از زیر تار و پود آن، نگاهش کنم، قصد بلند شدن از روی نیمکت را کردم. اما او دستم را گرفت و من در جایم میخکوب شدم. بی‌صدا اشک ریخته و دستم را از قندیل انگشتانش بیرون کشیدم. صدای بم و غمزده‌اش، حالم را خراب‌تر کرد:
- بهشتم! بهشته‌ی من...
سرم را سمتش چرخانده و نگاهش کردم؛ اما او نمی‌توانست چشمانم را ببیند. دستش را به طرف صورتم آورد و شال را پس زد و من هق زدم. به موهایم دست کشید و نگاهم کرد. چشمانم را بستم تا نبینم... تا نبینم که می‌بیند مرا! با پشت انگشتانش، پشت پلک‌هایم، گونه‌هایم و پیشانی‌ام را نوازش کرد و من بیشتر سوختم و آتش گرفتم... من بیشتر ضجه زدم. سرم را در آغوش گرفت و بغض صدایش را مردانه به نمایش گذاشت:
- نبار بهشت!
***
حوصله‌ی اثاث‌کشی را نداشتم. اما در آن موقعیت تنها فرزند خانواده که حضور داشت، من بودم و دلم نمی‌آمد مادرم را با یک خروار کار تنها بگذارم. فردوس که نبود و پردیس هم به خاطر شغل همسرش، در کرمان سکونت داشت.
برادرم به کلیدسازی رفته بود تا از روی کلیدهای خانه، چندتای دیگر هم بزند و من و مادرم در انباری مشغول جابجایی اثاثیه بودیم. چشمم به دوچرخه‌ای افتاد که جایزه‌ی ممتاز شدنم در کلاس سوم ابتدایی بود؛ خاطره‌هایم را دوست داشتم. دسته‌ی دوچرخه را گرفتم و گفتم:
- مامان اینو یادته؟
مامان همانطور که در حال ور رفتن با جعبه‌ها بود، نگاهی گذرا به دوچرخه انداخت و لبخندی محو زد و دوباره مشغول کار شد:
- آره... مگه می‌شه یادم بره؟
بعد هم غر زد:
- نمی دونم این آت آشغالا چیه با خودمون بار کردیم آوردیم! بیا اینا رو بریز دور!
جعبه را در دست گرفتم و به سمت در پارکینگ که به کوچه‌ی پشتی باز می‌شد رفتم. از قسمت انباری که انتهای پارکینگ بود، پله‌ای وجود نداشت و برای همین راحت‌تر می‌توانستم جعبه را جابجا کنم. پارکینگ را رد کردم و به حیاط که رسیدم، صدای موسیقی را حوالی استخر شنیدم. سرم را که چرخاندم، جوانی تقریباً بیست و هفت- هشت ساله را دیدم که پاچه‌های شلوارش را بالا داده و پاهایش را داخل آب برده بود. گوشی موبایلش را در دستش گرفته بود و داشت آهنگ معروفی را می‌شنید و زمزمه می‌کرد. خوشتیپ بود اما زیادی پریشان به نظر می‌رسید. متوجه حضورم نشد؛ شاید هم شد و به روی خودش نیاورد. نگاهم را از او گرفته و سربه‌زیر، در را باز کردم و جعبه را داخل سطل زباله انداختم. وقتی برگشتم، پسر نبود. شانه‌ای بالا داده و به سمت مامان رفتم: