- هیچ حالیت هست چی داری میگی؟
عربده زد:
- تو حالیته؟ داری به زنم تهمت میزنی. به کسی که خودش تو رو استخدام کرد.
پوزخندی صدادار زدم و گفتم:
- میدونی چرا من و خیلیهای دیگه رو جایگزین نیروهای قبلی کرد؟ واسه اینکه فکر کرد ماها یه مشت نفهم و کودنیم. اما من احمق نبودم... من فهمیدم داره چه گندی به کارخونه میزنه. اون داره همه چیزو خراب میکنه مسیح. داره زحمات یک عمر خاندان اوجی رو به باد میده. انباردارا میگفتن تأمینکنندهی مواد اولیه هم پدر اونه. میدونی این یعنی چی؟ یعنی اون زن با نقشه وارد زندگیت شده.
صدایش حتی یک ذره هم آرامتر از قبل نمیشد.
- خفه شو بهشته. دهنتو آب بکش وقتی داری راجع به گیسو حرف میزنی. اونی که با نقشه وارد زندگیم شد تویی که الان تو خونه یه مرد متأهل اومدی و داری زنشو پیش چشمش خراب میکنی.
بغضم ترکید و اشکهایم جاری شد و پربغض جیغ زدم:
- عشق چشماتو کور کرده مسیح. من با نقشه اومدم خونهات؟ من؟ مسیح میفهمی چی داری میگی؟ گیسو داره تو رو به باد میده. کافیه بری آزمایشگاه و خودت ببینی داره چه بلایی سرت میاد.
نیشخندی بر لب نشاند و سر به افسوس تکان داد:
- من از زنم مطمئنم. تو هم برو آویزون یه مرد دیگه شو. چون اگر خودتم بکشی من دیگه حتی بهت نگاه هم نمیکنم. از خونه من گم شو بیرون... دخترهی هرزه.
نفسهایم تند و عصبی شد. قلبم با سرعت هرچه تمامتر میزد تا هر آن از قفسهی سینهام بیرون بپرد و مرا بمیراند. کل وجودم داشت از شدت خشم میلرزید. طاقت نیاوردم و با صدایی مرتعش گفتم:
- باشه. باشه من میرم و تو رو با همه بدبختیهات تنها میذارم. ولی اینو بدون تو از وقتی که ازدواج کردی، دیگه برام مُردی. من نیومدم اینجا هرزگی. این لقب کثیف هم لایق اون مادر خرابته که صیغهی مرد زندار شد؛ نه من.
ناگهان لبهایم داغ شد. آنچنان با پشت دست توی دهانم کوبید که گوشهی لبم زخم شد و وقتی که انگشتم را به آن کشیدم، رد خون را رویش دیدم. باورش سخت بود. مات صورتش شدم و گونههایم خیس از اشک شد. بازویم را گرفت و همانطور که مرا سمت در میبرد، نعره زد:
- حرف دهنتو بفهم. برو گمشو بیرون و اینقدر دروغ و دغل تحویل من نده.
نه حقارت، نه ناراحتی، نه دلشکستگی؛ آن لحظه تنها حسی که به من دست داد خشم بود و خشم. با تمام توان، آرنجم را به پهلویش کوبیده و وقتی که او از شدت درد، بازویم را رها کرد، چرخیدم و سیلی محکمی بیخ گوشش خواباندم. نفسنفس میزدم و خونم به نقطهی جوش رسیده بود.