- من دروغ و دغل تحویلت ندادم نفهم احمق. هرچی گفتم راست بوده. مامانت قبل از طلاق مامانم و فتاح، صیغه‌ی فتاح شده بود. باور نمی‌کنی برو از آفرین‌خانم بپرس.
بعد هم لگدی حواله‌ی ساق پایش کردم و در حالیکه او داشت به خودش می‌پیچید، از خانه‌اش خارج شدم. حالم بد بود. آنقدر بد که سرگردان دور خودم می‌چرخیدم. همانطور اشک می‌ریختم و توی خیابان‌ها می‌چرخیدم. چند بار نزدیک بود که زیر ماشین بروم و راننده‌ها وقتی حال و روز مرا می‌دیدند، حرفی نمی‌زدند و به راهشان ادامه می‌دادند.
مسیح به من توهین کرد، توی دهانم زد و بدترین لقب دنیا را به من داد. او دیگر برایم مسیح نبود و دم مسیحایی‌اش شده بود بختکی که نفس را می‌گرفت و می‌میراند. برایم یهودا شده بود؛ یهودایی با ظاهر مسیح! یهودایی که نمی‌خواست به صلیب کشیده شدنش را باور کند. آن مرد، در آن لحظه غریبه‌ترین آدم روی زمین برای بهشته شد. کاش بهشته می‌مرد و آن روز را نمی‌دید. کاش دستم می‌شکست و آن پنج‌شنبه ساعت هشت و یازده دقیقه‌ی صبح، زنگ خانه‌ی مرد غریبه را فشار نمی‌داد. روی چمن‌های فضای سبز کنار خیابان نشستم و به رفت و آمد ماشین‌ها چشم دوختم. زبان به لبم کشیدم و طعم خون در دهانم پیچید. روی چمن تف کردم و پشت دستم را به دهانم کشیدم. دلم می‌خواست به یارا زنگ بزنم و از او بخواهم که کمکم کند. اما از قبل با خودم قول و قرار گذاشته بودم که زیاد با او درددل نکنم. باید جایی می‌رفتم تا آرام شوم و بعد به خانه برمی‌گشتم. روحم از جسمم خسته‌تر بود. مغزم بیشتر از قلب بی‌صاحبم درد می‌کرد. ترشح اسید معده هم که برایم عادی شده بود. بلند شدم و به نزدیک‌ترین ایستگاه مترو رفتم و خودم را در بازار تهران پیدا کردم. شلوغ و پرهیاهو بود، اما من آنجا آرام شدم. با ولع به مردم نگاه می‌کردم و مطمئن بودم که چند وقت بعد از سفرم، دلم برای دیدنشان تنگ می‌شد. منی که دیگر قرار نبود وطنم را ببینم، بازار تهران آرامم می‌کرد! به خانه که برگشتم، مامان داخل پذیرایی نشسته بود. با دیدن شکل و قیافه‌ام حالش دگرگون شد و با هول و ولا سمتم آمد:
- خاک به سرم. لبت چرا پاره شده؟ چشمات چرا این شکلیه؟
دست روی لبم گذاشتم و چشمانم پر شد. در آغوشش خزیدم و زار زدم. بهانه‌ی دلتنگی آوردم. گفتم به خاطر اینکه سالهای سال باید در خارج ار کشور زندگی کنم و از آنها دور باشم، اشک ریختم و چشمانم به همین خاطر پف کرده. گفتم صبح دم رفتن زمین خوردم و گوشه‌ی لبم به تیزی پله‌های راه‌رو خورد و پاره شد. آنقدر حالم خراب بود که دیگر بیشتر از چیزی که خودم گفتم، توضیح نخواست. شب هنگام برای اینکه مرا از حال و هوای بدم بیرون بکشد، خاله‌عاطفه، یارا، فردوس و یلدا را به منزلمان دعوت کرد. هنوز داشتم بابت حال زارم به مهمان‌ها جواب پس می‌دادم که پردیس هم همان موقع از کتابخانه پیدایش شدم و با دیدن چهره‌ام رنگ از رخش رفت. دلیل حال بدم را حس عجیب قبل از رفتن عنوان کردم، اما نگاه مچ‌گیر یارا باعث شد که دستپاچه شوم. فردوس دستگاه ایکس‌باکسی که تازه خریده بود را آورد و جوان‌ها مشغول شدند و مامان و خاله عاطفه هم توی آشپزخانه داشتند با هم صحبت می‌کردند. یارا یک دست بازی کرد و وقتی که دسته را به شخص دیگری داد، بلند شد و سمت من که یک گوشه کز کرده بودم، آمد. سیبی سرخ برداشت و گازی از آن زد. محتویات دهانش را که قورت داد، سرش را به طرفم متمایل کرد و زمزمه‌وار پرسید: