← حبس بهشت

قسمت 154

رایگانبهاره غفرانی

و بعد پشت میزش برگشت که دست به سینه گفتم:

- ولی بگما... حق امر و نهی کردن به منو نداری.

خندید و پوشه‌ای را باز کرد و مشغول نوشتن شد.

- تا کی ایرانی؟ بیا اینا رو امضا بزن و مشغول شو.

- چهاردهم آبان پروازمونه.

پوشه را روی میز سراند و به من که روبه‌رویش ایستاده بودم رساند. شروع به خواندن متن از پیش تنظیم شده‌ی روی کاغذ کردم و با دیدن صفرهای جلوی حقوقم دود از سرم بلند شد. با چشمان گرد به مسیح که داشت با گوشی‌اش ور می‌رفت و اخم‌هایش در هم بود نگاه کردم و زمزمه کردم:

- حقوق خیلی بالائه!

بدون اینکه نگاه از صفحه‌ی گوشی بگیرد، سر تکان داد:

- عرفش همینه!

چیزی نگفتم و امضا زدم. پوشه را روی میز سمت او سوق دادم و که سرسری نگاهی انداخت و برپا زد.

- بریم هم کارخونه رو نشونت بدم، هم وظایفتو بگم.

دنبالش راه افتادم و او دوباره در نقش جیمز باند فرو رفت. آنچنان ژستی گرفته بود که بی‌شک برای سری جدید باند، او را انتخاب می‌کردند!

دوباره با دیدن خط تولید سر ذوق آمدم. چقدر آن قسمت از کارخانه دوست داشتنی بود. کارگران به نسبت تقریباً مساوی زن و مرد بودند و همه‌شان گرم و صمیمی. در آخر مرا به اتاقم که روبه‌روی اتاق خودش بود، برد و به شمعی گفت برایمان قهوه بیاورد که همان موقع اعتراض کردم:

- وای نه. قهوه بخورم معده‌ام میاد تو حلقم. من چای می‌خورم... با تشکر.

شمعی ریز خندید و رفت. اتاق خیلی معمولی بود با دیوارهای سفید و ساده. اما همین معمولی بودنش به دلم نشست. مسیح مرا پشت میز نشاند و جلویم ایستاد.

- ببین آدری هر مدیر بازرگانی یه سری وظایف داره. همه‌ی کارهای مربوط به خرید و فروش، ارزیابی تأمین‌کننده‌ها، پیگیری قراردادها و رسیدگی به کارهای مشتری‌ها به عهده‌ی توئه. به جز اینا، برنامه‌های تبلیغاتی شرکت، برنامه‌ریزی استراتژیک، طرح تجاری شرکت، ارتباط با مشتری‌های خاص، مدیریت روابط بین‌المللی و انجام مذاکرات تجاری شرکت هم جزو وظایفته. می‌دونم الان داری گیج می‌زنی ولی کم کم واسه‌ات جا می‌افته چی به چیه.

من که داشتم با دهان باز نگاهش می‌کردم، خودم را جمع و جور کردم و همراه با چشم‌غره‌ای به مسیح پچ زدم:

- پس خودت چی کار می‌کنی؟ همه کارا که رو دوش منه!

خندید و روی صندلی نشست.

- اونقدرام سخت نیست. تو هم که زبانت خوبه باید با طرفهای تجاری خارجیمون به نمایندگی از من صحبت کنی و کارها رو راه بندازی. فقط یه چیزی...

پرسشگرانه نگاهش کردم که گفت:

- یه وظیفه رو از دوشت برمی‌دارم؛ اونم ارزیابی تأمین‌کننده‌هاست. اونو خودم به عهده می‌گیرم.