دهان باز کردم تا معترض شوم، که دستش را بالا آورد و مرا به سکوت دعوت کرد و افزود:
- خدا شاهده اصلاً نمی‌خوام با حرفام ناراحتت کنم اما من بابت حسی که تو بهم پیدا کرده بودی، خودمو بدجور مقصر می‌دونم. الانم فقط می‌خوام شفاف‌سازی کنم... که یه وقت ناخواسته دوباره اذیتت نکرده باشم.
لیوان آب روی میز را برداشتم و لاجرعه سر کشیدم؛ به جهنم که قبلاً کسی دهان زده بود! بغضم را که فرو فرستادم، اخمی غلیظ میان دو ابرویم نشاندم و بند کیفم را چنگ زدم. سعی کردم روی تن صدایم کنترل داشته باشم:
- هیچ می‌دونی من الان اینجا چه غلطی می‌کنم؟ آره مسیح؟
لب روی هم فشرده و برخاستم. برای خودم توی اتاق قدم زدم و کلافه دست تکان دادم:
- اومدم بهت ثابت کنم دیگه چیزی تو این دل بی‌صاحاب مونده نیست. نیستی برای من... از اول هم نبودی. اومدم هم به خودم و هم به تو بگم تموم شدی برام. توی اون یه ماهی که تو و گیسو ماه عسل بودین و کیف دنیا رو می‌کردین، من مثل یه مار تو خودم پیچیدم و پوست انداختم و تو تموم شدی برام.
ایستادم و بغض از نو بالا آمد و صدایم را مرتعش کرد:
- اومدم قبل از رفتنم از ایران، مثل قبل از رفتنم از زندگیت بشم. که بشم همون آدری... که بشی همون مسیح اخمالو که بیخود و بی‌‌جهت دشمنی می‌کرد و اشکمو درمی‌آورد.
چهره‌اش در هم رفت و با این حال لبخند زد:
- پس چرا هیچ وقت نمی‌شم داداشت؟ چرا تو شدی دوست گیسو و همکار من؟
تمام دردش این بود؟! دوست داشت برادرم باشد؟! طاقت نیاوردم و با پلک زدنم راه اشکم باز شد. گردن کج کردم و او هم‌زمان بلند شد و سمتم آمد و همان حین لند زد:
- حالا نمی‌شه آبغوره نگیری؟!
دستمالی از جعبه‌ی روی میز کند و جلویم ایستاد.
دستمال را دستم داد و به سمت لوردراپه رفت و کرکره‌هایش را بست تا از اتاق انتظار دید نداشته باشد و منشی نتواند ما را ببیند. احتمالاً نمی‌خواست که خانم شمعی اشک ریختنم را ببیند و خبر پخش کند. من مشغول پاک کردن اشکم شدم و همان حین با لبخند گفتم:
- تو نمی‌دونی خواهر داشتن چجوریه. ولی من برادر دارم و می‌دونم فردوس با تو فرق داره. من با فردوس که درد دل نمی‌کنم. آدم اصولاً زیاد با خواهر و برادرش نمی‌پره تا آتو دستشون نده. ولی دوست داری بشی فردوس ثانی... باشه. از این لحظه به بعد داداشمی؛ داش مسیح. خوبه؟
دوباره روبه‌رویم ایستاد و ماه لبخند روی لب‌هایش درخشید:
- عالیه.