- و البته همکار جدیدمون. حالا اگر سؤالات تموم شده برگرد سر کارت.
انتظار چنین برخوردی را با زیردست از مسیح نداشتم. سمت نگهبان که داشت می‌رفت چرخیدم و تبسمی بر لب کاشتم:
- ممنون از راهنماییتون آقا.
با خجالت سری تکان داد و زیرلب خواهش می‌کنمی گفت و رفت. سمت مسیح که برگشتم، پشتش را به من کرد و راه افتاد.
- دنبالم بیا.
کاری که گفت را انجام دادم. در آن کت شلوار حسابی با جذبه شده بود. لب روی هم فشرده و خودم را به او که همه به احترامش دولا راست می‌شدند رساندم و هم‌گامش شدم.
- علیک سلام.
فوری رو از او گرفتم و سنگینی نگاهش را روی نیم‌رخم حس کردم. چیزی نگفت و به محض اینکه از جمع فاصله گرفتیم و به ساختمان اداری که در انتهای کارخانه بود، رسیدیم، پرغیظ زمزمه کرد:
- واقعاً لازمه از راه نرسیده با نگهبان کارخونه صمیمی بشی؟
همانطور که حدس زد بودم، دست غرور سرش را زیر آب برده بود و می‌فشرد.
دست به سینه تماشایش کرده و یک گوشه‌ی لبم انحنا گرفت:
- از کِی تا حالا نگاهت به آدما از بالا به پایین شده؟ اگر طرف مثلاً جزو هیئت مدیره‌ی یه شرکت معتبر بود، اشکالی نداشت؛ نه؟
تک‌خنده‌ای تمسخرآمیز کرد و پس از چند لحظه، انگشت اشاره‌اش را جلوی چشمانم تکان داد:
- تو این کارخونه فقط باید کار کنی. دوستی و صمیمیتت با هر آدم پاپتی که سر راهت سبز می‌شه رو ببر بیرون از کارخونه و دور از چشم بقیه. فهمیدی؟
چشم در کاسه چرخانده و به سمت راه‌پله رفتم.
- پاپتی‌تر از تو پیدا کردم، چشم. از تو که همه‌ی عمرت تو ناز و نعمت بودی، این تازه به دوران رسیده بازی‌ها بعید بود.
کنارم آمد و از پله‌ها بالا رفتیم.
- هیچ وقت خودتو گم نکن مسیح.
چنگی به موهایش زد و پوفی کشید:
- گم نکردم. اما خوشم نمیاد پسفردا حرف در بیارن که نگهبان کارخونه‌ی اوجی با خواهر رییسشون...
باقی حرفش را خورد. قلبم ترک برداشت و قدرت راه رفتن را از من سلب کرد. دستم را به نرده‌ها گرفتم و ایستادم.
او هم که متوجه من شد، چند پله بالاتر ایستاد و نگاهم کرد.
دستی به صورتش کشید و لبخندزنان گفت:
- منظوری نداشتم. اصلاً با هرکی می‌خوای صمیمی شو. خر ما از کرگی دم نداشت بابا.
لبخند زده و مثل گذشته تظاهر کردم؛ خبره‌ی این کار شده بودم.
- پس چی فکر کردی؟ صمیمی می‌شم. بعدم هیچکی اینجا نگفت من و تو خواهر و برادر از پدر سوا و از مادر جدا هستیم. پس نگران نام درخشانت نباش... لکه‌دارش نمی‌کنم.