نفسی عمیق کشیده و پس از پرداخت کرایه از ماشین پیاده شدم. پایم را داخل محوطه گذاشتم که صدایی مردانه با لهجه‌ی بی‌نهایت شیرین یزدی خطاب قرارم داد:
- خانم کجا می‌ری واسه خودت؟
سر چرخانده و پسری جوان و خوش‌بر و رو را با لباس نگهبانی دیدم. لبخند زده و سمتش گام برداشتم.
- سلام... خسته نباشید.
پسر که از لحن تند اولش کمی خجالت‌زده شده بود، لبخندی زد و در خودش جمع شد:
- ممنون، سلام از ماست. امرتونو بفرمایید.
- بهشته نویان هستم. برای کار...
میان حرفم آمد و با دستپاچگی گفت:
- خانم نویان شمایید؟ ببخشید به جا نیاوردم. بفرمایید راهنمایی‌تون کنم.
همراه هم راه افتادیم و من با خنده‌ای کوتاه گفتم:
- اختیار دارین. تقصیری ندارین چون منو قبلاً ندیده بودین که به جا بیارین.
زیرچشمی نیم‌نگاهی به او انداخته و با شیطنت افزودم:
- شاید هم فکر کردین یه خانم سانتی‌مانتال با ماشین آخرین مدلش قراره برای مدیریت بازرگانی اینجا ییاد و با دیدن من جا خوردین.
هول شدنش خنده‌دار بود. اینطور مواقع مسیح می‌گفت: «آدری هنوز فصل کرم‌ریزی نشده که شروع کردی.» لبخند روی لبم محو شد و هاله‌ای نم‌ناک جلوی دیدم را گرفت. پلک‌هایم را روی هم فشردم تا رفع شود که نگهبان گفت:
- نه خانم. آخه من فکر می‌کردم قراره یه خانم سن و سال دار بیان.
به نیم‌رخش نگاه کردم و لبخندی دندان‌نما زدم:
- یادت رفته بود کارخونه به جوون‌گرایی رو آورده؟ وگرنه مسیح کجا و مدیریت این هیولا کجا!
تازه فهمیدم چه گافی دادم. به چشمان گشادش بی‌توجهی و گلویم را صاف کردم:
- البته مسیح... یعنی آقای اوجی آدم لایقیه.
پا داخل ساختمان گذاشتیم. دستگاه‌ها و کارگران مشغول کار بودند. با دیدن خط تولید سر ذوق آمده بودم و بالای سر یکی از دستگاه‌ها رفتم و تماشا کردم و خطاب به نگهبان گفتم:
- یه دقیقه من اینا رو ببینم بعدش بریم. خب؟
کارخانه شلوغ بود و باید با صدای بلند حرف می‌زدیم. نگهبان گفت:
- به روی چشم خانم. فقط...
چشم از ماشین‌های اسباب‌بازی کوچک گرفتم و خیره‌ی او شدم که لبخندزنان سر به زیر انداخت و دانه‌های عرق روی پیشانی‌اش بیشتر خودنمایی کرد.
- فضولی نیست بپرسم شما با جناب اوجی چه نسبتی دارین؟
چه سؤال سختی! چه باید می‌گفتم؟ هنوز در افکارم غوطه‌ور بودم که صدای بلند مسیح را از پشت سرم شنیدم:
- ایشون دوست خانم اوجی و همکار سابق من هستن.
چرخیده و نگاهش کردم و ابروهایم بالا رفتند. داشت تلافی مراسم عقدشان را می‌کرد؛ همانجایی که گفتم دوست گیسو و همکار داماد هستم. دستانش را داخل جیب‌های شلوارش سرانده و با نیشخند مرا برانداز می‌کرد. با مکث چشم از من گرفت و اخم غلیظش را تحویل نگهبان بی‌نوا داد: