- خاله می‌گفت می‌خوای این مدت بری کارخونه‌ی مسیح!
سر چرخاندم و به نیم‌رخش نگاه کردم که افزود:
- بهشته اون الان زن داره ها.
چشمانم گرد شدند و تک‌خنده‌ای تمسخرآمیز زدم:
- تو منو نمی‌شناسی یارا؟ فکر می‌کنی دارم می‌رم زندگیشو به هم بریزم؟! واقعاً که.
با چشم‌غره‌ای نگاه از او گرفتم و خواستم بلند شوم که دست روی دستم گذاشت.
- صبر کن صبر کن.
و برای اینکه جلب توجه نشود، سریع دستش را جدا کرد و پایین برد. حرصی نگاهش کردم که زل چشمانم شد و لبخند زد:
- من از بابت تو نگران نیستم یخ در بهشت. می‌ترسم اون دست از پا خطا کنه.
با چشمانی تیز شده خیره به لب‌هایش شدم که نگاه از من گرفت و دوباره به جمع روبه‌رویمان چشم دوخت:
- تو چند وقت پیش بهم گفتی اون یه رفیق داشته که بهت علاقه داشته. من حدس می‌زنم که خود مسیح هم بهت کشش داشته و به خاطر دوستش پا پیش نذاشته.
با پوزخند تماشایش کردم:
- اولاً که دوستش منو تو هفده سالگیم دیده بود و همون موقع‌ها هم فوت کرد. پس مسیح قبل از اون هم می‌تونست پا پیش بذاره و نذاشت. دوماً هم که به قول تو اون الان زن داره. اگر می‌خواست کاری کنه تو این همه سال می‌کرد؛ نه الان!
پرشرر چشم به من دوخت و شانه بالا انداخت:
- از ما گفتن و از تو هم نشنیدن. پس فردا نیای بگی یارا من دیگه نمی‌تونم مسیحو تحمل کنم و زود باش بریم دبی‌ها. چون ما طبق برنامه‌ای که بهمون دادن باید اونجا باشیم. افتاد؟
چشم‌غره‌ای رفتم و دستانم روی سینه چلیپا شد. زیر لب غر زدم:
- عین باباها تهدید می‌کنی.
خندید و با صدای خنده‌اش مامان و خاله نیم‌نگاهی به ما انداختند. بی‌توجه به آنها گفت:
- به قول این خارجیا لابد تو زندگی قبلیم بابای خوبی بودم. ولی تو از کجا فهمیدی؟
تلخندی روی لبم نقش بست و پرآه بازدمم را بیرون فرستادم.
- درسته نخوردیم نون گندم، ولی دیدیم دست مردم.
از گوشه‌ی چشم دیدم که انگشتانش را بین موهایش فرو برد و آنها را عقب فرستاد:
- منظوری نداشتما بهشته. به دل نگیر.
دنبال بهانه بودم تا غمگین باشم. تا به اتاقم بروم و غم فردایم را بخورم. فردایی که هم حنابندان برادرم بود و هم اولین روز کاری‌ام در کارخانه‌ی مسیح. یک همکاری کوتاه مدت و پرعذاب. اما لازم بود تا بودنش کنار گیسو را ببینم و باور کنم که ازدواج کرده است. که دلم نیمه شب‌ها از بی‌تابی دست بردارد و صدایش را بِبُرد و آنقدر ضجه نزند. ظاهراً بی‌تفاوت شده بودم، اما خود خدا می‌دانست که چه در دل بینوایم می‌گذشت. رفلاکس معده‌ام را بهانه کرده و به اتاقم رفتم. نگاهم را با دقت میان در و دیوار چرخاندم و از همان لحظه دلم برای هرچه در ایران داشتم و نداشتم تنگ شد؛ حتی برای گیسوی گیس‌بریده! مدت زیادی نگذشته بود که پردیس هم پشت بندم آمد. کنار هم روی تخت نشستیم و او دستم را گرفت و حرصی گفت: