این بار من به گیسو چشمک زدم. گیسو زیر خنده زد و موهایش را با عشوه دور شانه‌هایش پریشان کرد:
- فقط دور اون شیخ‌های عرب نپلک که خیلی خطری‌ان.
مسیح معترض شد:
- اِ گیسو بسه دیگه.
گیسو لب و دهانش را کج و معوج کرد و چشم در کاسه چرخاند:
- جناب برادر باز غیرتی شد. یه چند وقت بود آدم شده بودیا.
سپس به من نگاه کرد و پرسید:
- پس میای دیگه؟
سر به بله تکان دادم و آنها کم‌کم جمع کردند و رفتند. قرار بر این شد که فردای آن روز که کارخانه بروم. مرد زندگی زن دیگر، انگار زیاد تمایل به رفتن من نداشت و محض خاطر اینکه روی حرف گیسو حرف نزند، پیشنهادش را پذیرفت. مرد زندگی دیگری، زیادی عاشق بود... مثل شاملو. گیسو برایش آیدا می‌نمود یا فقط سایه‌ای از او بود؟!
مادرم بابت پذیرفتن پیشنهاد آنها با من قهر کرده بود. اما خواه ناخواه باید می‌پذیرفت که من باید خودم را از این بند رها می‌کردم؛ بند درگیر بودن با حضور مسیح. عصر همان روز به همراه یلدا، فردوس و پردیس به خرید لباس مجلسی رفتیم. چهارشبنه یعنی دو روز بعد، جشن عقد و عروسی‌شان بود. می‌خواستند قبل از رفتن من مراسم برپا شود و من چقدر ممنونشان بودم. اول از همه لباس حنابندان را که یلدا نشان کرده بود خریدیم و بعد لباس‌های حنابندان و عروسی من و پردیس. بهترین‌ها را گرفتم و وقتی که برگشتیم مادرم و عاطفه خانم در منزل ما شام درست کرده بودند. یارا هم با هندوانه‌ای از منزلشان آمد و آن را روی سینک ظرفشویی برید و قسمت کرد. من که حسابی هوس هندوانه کرده بودم، با ذوق کنارش ایستادم تا گل هندوانه را بردارم که خودش پیش‌دستی کرد و چاقو را داخل قلب هنداونه برد و تکه‌ای خوش‌رنگ و آبدار بیرون کشید و سمتم گرفت:
- بفرما خانم شکمو!
خندیدم و هنداونه را از چاقو جدا کردم.
- مرسی آقای ساقه طلایی.
مادرم که کمی دورتر مشغول پخت و پز بود، پخی زیر خنده زد. لبخندم را جمع کرده و اولین گاز از هندوانه را جویدم و قورت دادم؛ به شیرینی عسل بود. یارا با ابروهایی بالا رفته و نگاهی پرشیطنت چشمانش را بین من و مادرم چرخ داد و رو به او پرسید:
- لقب من اینه خاله؟ ساقه طلایی؟!
مادرم با خنده سر تکان داد و من لبم را گاز گرفتم.
فوری گفتم:
- لقب قدیمته به خدا.
لنگه ابرویی بالا انداخت و پوزخند زد:
- اشکال نداره یخ در بهشت.
مادرم دوباره زیر خنده زد و من هم سعی کردم نخندم. اما مگر می‌شد؟ با لبخندی نیم‌بند پشت چشمی نازک کردم و به پذیرایی برگشتم. چند دقیقه بعد یارا هم با ظرف میوه‌خوری که پر از هندوانه بود، آمد و آن را روی میز گذاشت. مادرم پیش‌دستی و چنگال آورد و مشغول خوردن شدیم. فردا جشن حنابندان بر پا می‌شد و طبق معمول تمام روزهای آن هفته خانه‌مان بزن و بکوب بود. همه‌مان می‌رقصیدیم و شلوغ‌بازی درمی‌آوردیم. دل من اما آشوب بود. معده‌ام دوباره سر ناسازگاری گذاشته بود و من به آشپزخانه رفتم و کمی از شربت معده‌ام خوردم. وقتی برگشتم و روی مبل نشستم، یارا هم کم‌کم از جمع جدا شد و به کنارم آمد. توی پیش‌دستی‌اش تکه‌ای هندوانه گذاشت و سرش را سمت من متمایل کرد: