- آدری جون نمیشه حالا قیف نیای؟ ببین منو... بیا دیدم بزن ببین چقدر قشنگم.
داشت منت میکشید و من هم سگ محلش میکردم. خواستم از عرض کوچه بگذرم و آن طرف بروم که صدای یارا را از پشت سرمان شنیدم:
- شما شازده پسر... صبر کن ببینم.
من و مسیح هر دو سمت یارا چرخیدیم و او با آن اخم غلیظش مستقیم به مسیح چشم دوخته بود.
مسیح با پررویی دستانش را داخل جیبهایش چپاند و گردن کج کرد:
- جونم داداش؟ کاری داری با من؟
یارا لنگه ابرویی بالا انداخت، جلوتر آمد و در چند سانتیمتری مسیح ایستاد. حالت گارد گرفت و با سر به من اشاره کرد:
- شما نسبتی با خانم دارین که تو دست و پاشون میپیچین؟
اوه... پس ماجرا من بودم! گلویی صاف کرده و گفتم:
- آقای یارا طوری نیست. ایشون آشنان... یعنی آشنای زورچپونی در واقع.
چشمغرهای به مسیح رفتم و دستانم روی سینه چلیپا شد که ابروهای یارا بالا پریدند و نگاهش بین و من مسیح نوسان گرفت.
- که اینطور! ببخشید دخالت کردم ولی راستش بهشته خانم، این همسایهها یه کم فضولن و دهنشون چفت و بست نداره.
سؤالی نگاهش کردم که مسیح خندید و روی شانهی یارا زد:
- نه نه، من داداششم. همسایهها آزادن که فضولی کنن.
لجم گرفت و بلافاصله گفتم:
- داداشم نیست؛ پسرخوندهی بابامه. گفتم که... آشنای زورچپونیه.
یارا هنوز داشت گیج میزد که مسیح با اجازهای گفت و نزدیکم شد و زیر گوشم گفت:
- این بود اون آقای خسته و داغون که میگفتی؟
بعد با دزدگیر قفل ماشینش را باز کرد و پشت فرمان نشست. یارا پشت گردنش را خاراند و پراخم زل من شد:
- شما به این آشنای زورچپونیتون گفتین من خسته و داغونم؟!
سری به تأسف تکان داد و من لب گزیده و خجالتزده گفتم:
- وای نه. یعنی... یعنی داشتم ازتون تعریف میکردم به خدا.
چپچپ نگاهم کرد و دستش را به نشانهی سکوت بالا برد.
- دست شما درد نکنه متوجه شدم.
چرخید و رفت و دستان من مشت شدند و سمت ماشین مسیح حمله کردم. به اتومبیل گرانقیمتش لگد پراندم و مشت زدم و او همچنان میخندید. یارا را هم دیدم که داشت با تعجب نگاهم میکرد. آخر مسیح کوتاه آمد و از ماشینش پیاده شد. بازویم را با همان خندهی مسخرهاش گرفت و مرا داخل ماشین انداخت. خودش هم پشت فرمان نشست و بریدبریده بین خندههایش گفت:
- وای وای. چرا یهو تیمارستانی شدی تو؟ عاشق این کاراتم یعنی بهشت.
استارت زد و راه افتاد و من آرزو کردم که او روزی عاشق خودم شود، نه کارهایم. سمتش براق شده و جیغ زدم: