- دهنی منو خوردی عق زدی سوسول؟!
انگار که من ملیجک شخصی‌اش بودم! دیگر طاقت نداشتم؛ کیفم را از روی زمین برداشتم و چشم‌آلوسی به مسیح رفتم. وارد اتاقم شده و در را محکم به هم کوبیدم. خودم را روی تخت انداختم که صدای پیامک گوشی‌ام آمد. موبایلم را از داخل کیفم برداشتم و پیام را باز کردم. مسیح فرستاده بود: «سوسول»!
موبایل را روی زمین پرت کردم و سرم را توی بالش فرو بردم. همه‌ی عالم و آدم می‌دانستند که من به هیچ وجه نمی‌توانم از غذا یا نوشیدنی، بشقاب، قاشق یا لیوان کس دیگری استفاده کنم. مسیح هم می‌دانست اما می‌خواست اذیت کند و هربار سر این مسئله، از کلمه‌ی چندش‌‌آور «سوسول» که من خیلی بدم می‌آمد استفاده می‌کرد. چقدر سخت است کسی را دیوانه‌وار دوست داشته باشی و او جز آزار برایت ارمغانی نداشته باشد و تو به همان اذیت‌هایش دل خوش کنی... و چقدر سخت‌تر است که عاشقانه‌های معشوقت برای شخص دیگری خرج شود! سه ساعت بعد، از اتاقم خارج شدم و فردوس را دیدم که روی مبل ولو شده و خروپفش به هواست. ایشی کش‌دار گفتم و سری به آشپزخانه زدم. خبری از مسیح نبود! در یخچال را باز کردم تا یک شام جمع و جور آماده کنم که در اتاق فردوس باز شد و من سر چرخاندم و اعتمادالدوله را داخل چارچوب دیدم. بی‌تفاوت دوباره به داخل یخچال نگاه کردم و وقتی دیدم خبری نیست، دست به دامن فریزر شدم. دو بسته گوشت چرخ‌کرده داشتیم که آنها را بیرون کشیدم و دنبال سیب‌زمینی، پیاز و تخم‌مرغ گشتم تا از آن کتلت‌های خوشمزه‌ام درست کنم که متوجه شدم هیچ کدامشان موجود نمی‌باشند. مانتو و شال دم‌دستی‌ام را از رخت‌آویز جلوی در ورودی خانه برداشتم و پوشیدم که مسیح کنارم آمد و آرام پرسید:
- کجا می‌ری؟
جوابش را ندادم و به اتاقم رفتم. کیفم را برداشتم و بیرون زدم و بی‌سروصدا، طوری‌که فردوس بیدار نشود و قیل و قال راه نیندازد در را باز کردم. مسیح هم با من از خانه بیرون آمد و دنبالم راه افتاد. داخل راهرو بودیم که صدایم زد:
- بهشت کجا داری می‌ری؟
تندتند و حرصی گفتم:
- می‌رم خرید گجت‌جان. امری باشه؟
از من جلو زد و پله‌ها را دو تا یکی پایین پرید:
- با هم می‌ریم.
چشم در کاسه چرخانده و زیرلب صلوات فرستادم تا بیشتر از آن عصبی نشوم. از ساختمان خارج شدم و او را جلوی در دیدم. به درخت روبروی در ورودی تکیه داده و منتظر من ایستاده بود. بی‌محلی کردم و ماشین یارا را دیدم که وارد کوچه شد و در پارکینگ را با ریموت باز کرد. حتی‌الامکان سعی کردم آشنایی ندهم که اگر مسیح قیافه‌ی خسته‌ی او را می‌دید، صددرصد می‌فهمید که توی رستوران داشتم یارا را توصیف می‌کردم. چشم از ماشین یارا گرفتم و از پیاده‌رو پایین رفتم که مسیح دنبالم راه افتاد و در حالیکه لودگی می‌کرد و دورم می‌چرخید، گفت: