- احمق خل، چرا اونقدر بلند گفتی که اونم بشنوه؟! آبرومو بردی که پیشش.
ابروهایش را بالاوپایین کرد و خنده‌اش قطع شد؛ اما لبخندش را همچنان حفظ کرده بود.
- خواستم ببینم واقعاً طرفت اونه یا نه که دیدم نیست. وگرنه اونقدر رسمی و خشک باهات برخورد نمی‌کرد.
دوباره جیغ زدم:
- اصلاً هرکی. به تو چه؟ زندگی من به تو چه؟ مگه من میام رابطه‌ی تو و گیسو رو به هم بریزم؟!
با تعجب نگاهم کرد و جلوی فروشگاهی متوقف شد:
- اولاً که من داداشتم و باید روت غیرت داشته باشم، دوماً هم که گیسو و من قراره ازدواج کنیم؛ همینجوری کشکی که با هم نیستیم. سوماً هم که...
دیگر صدایش را نمی‌شنیدم. تا آن روز فکر می‌کردم که گیسو هم مثل باقی دوستان دخترش چند صباحی می‌‌ماند و بعد غیبش می‌زند. اما نه... این یکی فرق داشت. قبل از اینکه بتواند اشک‌هایم را ببیند، صورتم را سمت شیشه‌ی کنارم چرخاندم و از ماشین پیاده شدم. هنگام بسته شدن در، شنیدم که گفت:
- گِل لگد نمی‌کنما. دارم حرف می‌زنم خیر سرم.
وارد فروشگاه شدم و آینه‌ی کوچکم را از کیفم درآوردم و با احتیاط، طوری که آرایشم به هم نریزد، اشک‌هایم را پاک کردم. دلم درد می‌کرد! آخر چرا هیچ وقت عشق مرا نمی‌دید؟! چرا هربار می‌گفت برادر من است؟ چرا آنقدر مرا آزار می‌داد؟ بین قفسه‌ها رفتم و نفسی عمیق کشیدم تا بر خودم مسلط شوم. بالاخره توانستم بدون خوردن چیزی، بغضم را ببلعم و کمی راحت شوم که از شانس گندم از روبرویم درآمد و درحالیکه سمت من خم شده بود، با لبخندی دندان‌نما پرسید:
- پسره اینجاست که اونجوری ول کردی اومدی؟!
نگاهی به اطرافمان انداخت و به چرندیاتش ادامه داد:
- فروشنده است یا صندوق‌دار؟
دلم می‌خواست همانجا بنشینم و زانوهایم را بغل بگیرم و تا قبل از اینکه بمیرم، زار زار اشک بریزم. بدون حرف، چندتا سیب‌زمینی، پیاز و تخم‌مرغ برداشتم و با پولی که توی کارتم داشتم و بابت قلیان از دست نداده بودم، هزینه‌اش را پرداخت کردم. مسیح هم داشت وظیفه‌اش که پیدا کردن معشوق خیالی‌ام بود را انجام می‌داد و روی تک‌تک مردان جوان آنجا زوم می‌کرد. بسته‌های خرید را برداشتم و راه خروج را پیش گرفتم. کیسه‌ها را از من گرفت و هم‌گامم شد.
- هنوز باهام قهری بهشته؟! بابا بی‌خیال دیگه. خب دیگه بهت نمی‌گم سوسول.
تیز نگاهش کردم که خندید:
- آهان، خب دیگه اون کلمه‌ی وحشتناک و خانمان‌برانداز رو روی زبونم نمیارم. حله؟
مگر من چقدر می‌توانستم با او قهر بمانم؟! به بیست و چهار ساعت هم نمی‌کشید. برای خاتمه دادن به بحث «سوسول» و البته ارضای حس کنجکاوی پرسیدم: