- آقا پاشا! شعر گفتن کار منه، نه شما.
بعد هم آرام خندید. دلم می‌خواست همانجا به قربانش بروم. با محبت و اشتیاق به او نگاه کردم و به یاد آوردم که آن جمله را یک بار هم به من گفته بود. چشمانش پاشا را نشانه گرفت و افزود:
- اون کسی که بهشته دوستش داره منم، نه احدالناس دیگه‌ای.
سرش را به زیر انداخت و دوباره بالا برد:
- و راستشو بخوای همه‌ی اینا بهانه است؛ بهشته به خاطر من قید ازدواج با تو رو زد.
پاشا چشمان به خون نشسته‌اش را بین من و یارا نوسان داد و خودش را جلوتر کشید:
- تو دیگه کی هستی؟ عروسک خیمه‌شب بازی ایشونی؟!
و با سر به من اشاره کرد. یارا دستش را جلو برد و قبل از اینکه من مانع شوم تا خود را معرفی نکند، به زبان آورد:
- یارا معین هستم؛ صاحب این خانم عروسک.
پاشا دست او را پس زد و برخاست. انگشت اشاره‌اش را تهدیدوار جلوی صورت خونسرد و پرآرامش یارا تکان داد و عربده زد:
- یارا معین امروز رو یادت بمونه. یادت بمونه مِن بعد از هرجایی که ضربه خوردی، باعث و بانیش منم.
سمت در راه افتاد و ناگهان جلوی من ترمز کرد:
- و تو!
پوزخندی زد و دستانش را از دو طرف بدنش آویزان کرد.
- خیلی دلم می‌خواست از زندگی ساقطت می‌کردم، اما تو رو خدا زده. بدبخت‌تر از این نمی‌شی.
و با سر به مسیح اشاره کرد و رفت. راست می‌گفت؛ حق داشت! همین مسیح که دوستم نداشت بزرگترین شکنجه بود برایم.
در که بسته شد، رو به یارا با خجالت گفتم:
- کاش اسمتو نمی‌گفتی. ممکنه مشکلی برات ایجاد کنه... باباش کله‌گنده است.
انگشتان شست و سبابه دست راستش پشت پلک‌هایش خوابید. کمی چشمانش را مالید و گفت:
- مهم نیست. من قصدم رفتنه... نمی‌مونم تو این مملکت تا این آدما فلکم کنن.
مسیح با تعحب پرسید:
- پس تکلیف بهشته چیه؟ شما دوتا چه مرگتونه؟ این دیگه چه مدل دوست داشتنیه؟!
و من به کل پردیس را فراموش کرده بودم. با این گندی که بالا آمد، پردیس چه می‌شد؟ اصلاً یارا کجا می‌خواست برود؟ دست از پلک‌هایش کشید و نگاهش را وصل مسیح کرد. آنقدر یخ و تیز بود که من هم حسش کردم. بعد هم با اکراه رو از او گرفت و به همان سردی زل من شد:
- نمی‌دونم چی پیش بیاد. شاید این هم جواب بی‌معرفی بهشته باشه. اون یه بار بهم ضربه زد، منم اینجوری بهش ضربه می‌زنم.
سر به زیر انداختم و با انگشتان دستم بازی کردم. نمی‌دانستم چه بگویم. مسیح تشر زد: