گیج و گنگ از حرف‌هایش، با چشمان گشاد شده نگاهش می‌کردم. می‌خواست چه کار کند؟! دستش را بالا آورد و «نه» من هم‌زمان شد با تقه‌ای که به در اتاق زد. نفس کشیدن یادم رفت و چشمانم را تا وقتی که مسیح جلویمان سبز شود، بستم.
- سلام. خوش اومدین.
با روی گشاده خوشامد گفت و کف دستان من آنقدر عرق کرده بود که نمی‌توانستم با او دست بدهم. آنها را داخل جیب‌های مانتو چپاندم و لبخندی تصنعی زدم:
- سلام. مرسی.
نیم‌نگاهی پر ترس به یارا انداختم، اما او به من نگاه نمی‌کرد. با مسیح سلام علیک کرد و داخل رفتیم. پاشا روی مبل لمیده بود و دست به سینه و با نیشخند ما را نگاه می‌کرد.
- واو! دختر عجب سرعت عملی داری. سه سوته دوست پسر از کجا پیدا کردی؟
هیچ کدام جوابش را ندادیم. مسیح کنار پاشا نشست و من و یارا هم روبه‌رویشان. جانم داشت در می‌رفت از استرس و مسیح چشمانش را به ما دوخته بود. دستانش را از هم باز کرد و لبخندزنان گفت:
- خب همونطور که می‌دونید این جناب یه شکست سخت و سهمگین از بهشته خورده و داره پشت هم بهش تهمت می‌زنه. واسه همین شما اینجایین که روشنش کنید این مسخره بازی رو تمومش کنه و باختش رو بپذیره.
پاشا پوفی کشید و پراخم به من زل زد:
- من و تو باهم یه قول و قراری داشتیم بهشته. می‌گی یا بگم؟
آب دهان داخل گلویم گیر کرد و به سرفه افتادم. نگاه ملتمسم را به یارا دوختم تا حرفی بزند، اما او بدون اینکه چیزی به رویش بیاورد، پراخم خم شد و پارچ و لیوانی یکبار مصرف برداشت و برایم آب ریخت. لیوان را سمتم گرفت و من هم مثل مترسک سر جالیز آن را از دستش گرفتم و محتویاتش را سر کشیدم. نفسم که سر جایش آمد، سنگینی نگاه مسیح را روی خودم حس کردم. لب تر کرده و لیوان را روی میز گذاشتم و بدون اینکه نیم‌نگاهی به پاشا اندازم، رو به مسیح گفتم:
- قول و قرارمون سر چزوندن فتاح بود... که مامان رویا فهمید و جوابم به این آقا منفی شد.
پاشا پوزخندی صدا دار زد و نیم‌خیز شد و ناباورانه گفت:
- همین؟! قرار نبود اگر بزنی زیرش منم بیام همه چیزو به مسیح بگم؟
چه انتظاری داشت؟ که بگویم درست می‌گوید و تأییدش کنم؟! روانی شده بود انگار. باز هم بدون نگاه کردن به او، سر به زیر انداختم و زمزمه کردم:
- نه. این داستان‌سرایی‌ها چیه دیگه؟
کف دست‌هایم را که خیس عرق شده بودند، به مانتویم کشیدم و لب گزیدم. عاقبت یارا لب از لب باز کرد و گفت: