- دستت سنگینه یا از قصد محکم زدی؟ دانیال نیشخند زد. - کی از شوهر عمه خوشش میاد که من از تو خوشم بیاد؟ پوزخند زد. به پهلو روی کانتر خم شد و به آرنجش تکیه داد. از همان فاصله ته خیارش را به داخل سینک پرت کرد و بی توجه به مهرو که باز سر درون گوشی فرو برده بود گفت:
- همچین میگی شوهرعمه انگار رو تخت شاهی نشستم. دانیال هم کنارش به پشت تکیه داد و از پهلو و کنار چشم نگاهش کرد. - چیزیه که خودت خواستی، بد هم که نشده برات، معاونت شرکت‌و... خونه زندگی شیک‌و... ماشین شاسی بلند مدل بالاو... دیگه چی می‌خوای؟
لبش کج شد. راست می‌گفت و حرف حساب جواب نداشت. زبانش چرخشی دور دندان‌های عقبی زد. حریف زبان او نمی‌شد. - می‌بینم که خودت رو برای سیاوش لوس می‌کنی! دانیال کمی نزدیکش شد و صدایش را پایین آورد. - پول خوبی توی دوستی و رفاقت با این بشر هست. به جای زیر آب زدن یه کم سیاست پول درآوردن با زور بازوی مغز متفکر خودت رو یاد بگیر. لبش کشیده شد و نگاه از اخم‌های افتاده بین ابروهای طلایی مهرو حین تایپ کردنش گرفت و مردمک‌های شبگونش دور صورت بیضی و موهای کم پشت و خرمایی دانیال چرخید. - الان این کنایه بود یا نصیحت؟ - خودت باید تشخیص می‌دادی شوهرعمه جان، ولی من اگه جای تو بودم به جای رو کردن دستش اول به سیاوش یه ندا می‌دادم و... بقیه‌ش رو خودت حدس بزن! راست می‌گفت. سیاستی که دانیال داشت را او ذره‌ای در وجود خودش حس نمی‌کرد. دانیال نگاهی کوتاه به مهمان‌ها و زرین انداخت. دستی روی ته ریش دور دهانش کشید و کمی نزدیک‌تر شد و با تردید گفت:
- می‌خوای دست یکی دیگه رو هم تو شرکت عمه زرین برات رو کنم؟ چشم ریز کرد و نگاهش کرد. - کی؟ - دِ نه دِ... چی به من می‌رسه؟ اخم کرد. حواسش پی مخاطبی بود که اشک را به گوشه چشم مهرو رسانده و دانیال این وسط گربه رقصانی راه انداخته بود.