رایگانافرا ابراهیمی

دست‌های استخوانی و درازی با انگشتان بندبند و پوست خاکستری از لای در کمد بیرون خزیدند. روی پارکت‌ها کشیده شدند و آرام‌ارام به سمت سهراب لغزیدند.

صدای خِرخِرمانند و آشنایی در گوش‌اش پیچید، انگار کسی مستقیماً درون جمجمه‌اش حرف می‌زد:

«پسرش رفت... مادرش رفت... حالا وقت پدری است که دیر خوابید...»

سهراب با چشم‌های وحشت‌زده به دست‌هایی نگاه کرد که به مچ پاهایش رسیدند. انگشت‌های یخ‌زده، با قدرتی غیرطبیعی دور پاهایش حلقه شدند و شروع کردند به کشیدن او به سمت تاریکی عمیق کمد...

درست در لحظه‌ای که انگشتانِ استخوانیِ سرد، مچ پای سهراب را محکم گرفتند و او داشت به درونِ تاریکیِ مطلقِ کمد کشیده می‌شد...

صدای تند، تیز و گوش‌خراشِ زنگِ تلفن، سکوتِ خفقان‌آورِ اتاق را درید.

*زینـگ! زینـگ!*

سهراب با وحشتی که تمامِ وجودش را لرزانده بود، ناگهان از جا پرید و با نفسی که در سینه حبس شده بود، چشمانش را باز کرد.

تپشِ قلبش چنان تند بود که انگار می‌خواست از قفسه‌ی سینه بیرون بزند. عرق سردی تمامِ پیشانی‌اش را پوشانده بود. با سردرگمی به اطراف نگاه کرد. نورِ ملایمِ صبحگاهی از لای پرده‌های اتاق به داخل می‌تابید. پرنده‌ها در حیاط آواز می‌خواندند.

نسیم کنارش در تخت خوابیده بود و آرام نفس می‌کشید. سهراب با دست‌های لرزان صورتش را لمس کرد. همه چیز عادی بود. اتاق خواب تمیز و مرتب بود، هیچ بوی خاکی در فضا نبود، پارکت‌ها سفت و محکم بودند، و دیوارها... دیوارها فقط دیوار بودند.

تلفن روی میز کنار تخت هنوز داشت زنگ می‌زد. سهراب با دست‌هایی که هنوز کمی می‌لرزید، گوشی را برداشت: «بله؟»

صدای مادرش از پشت خط آمد: «سهراب؟ خوبی مادر؟ چرا صدات می‌لرزه؟ خواب بودی؟»

سهراب نفسی عمیق کشید، لبخندی عصبی زد و به نسیم نگاه کرد که غلتی زد و چشم‌هایش را باز کرد. «آره... مامان... خوابِ بدی دیدم. خیلی واقعی بود. انگار خونه... خب، مهم نیست.»

نسیم با صدایی خواب‌آلود پرسید: «چی شده؟»

سهراب گوشی را گذاشت، به سمتِ کمد دیواریِ اتاق رفت و با لبخندی که از سرِ آسودگی بود، آن را باز کرد. کمد خالی بود؛ فقط چند دست لباس آویزان بود. هیچ تاریکی، هیچ بوی خاک و هیچ موجودی در کار نبود. در را محکم بست؛ این بار کاملاً چفت شد.

به سمت پنجره رفت و آن را باز کرد. نسیمِ خنکِ پاییزی به صورتش خورد. همه چیز در جای خودش بود.

سهراب زیر لب گفت: «فقط یه کابوس بود. به‌خاطر استرسِ اسباب‌کشی و این خونه‌ی قدیمیه.»

او برگشت تا به سمت آشپزخانه برود و چای درست کند، اما لحظه‌ای مکث کرد. نگاهی به کمد دیواری انداخت. درِ کمد، بدون اینکه کسی دست به آن بزند، حدود یک سانت باز شده بود.