خود را به در اتاق خواب اصلی رساند. در نیمهباز بود.
نفسنفسزنان دستگیره را هل داد و وارد شد. بوی خاک مرطوب و کهنه در این اتاق غلیظتر بود؛ بویی که چشمها را میسوزاند.
نسیم روی تخت نبود.
سهراب با چشمهای گرد شده دور اتاق را نگاه کرد. «نسیم... نسیم کجایی؟»
جوابی نیامد. نگاهش به پایین تخت افتاد. نسیم روی زمین نشسته بود، یا درستتر بگویم، نیمه پایینی تنش دیگر روی زمین نبود. پاهای نسیم تا زانو در پارکت اتاق فرو رفته بود؛ پارکتهایی که حالا شکسته و نرم شده بودند و شبیه یک باتلاق گلی تیره به نظر میرسیدند.
نسیم دستهایش را روی زمین گذاشته بود و با ناخنهای خونآلود به لبه تخت چنگ میزد تا خودش را بالا بکشد، اما نیرویی نامرئی او را به آرامی به سمت پایین میکشید. پوست صورت نسیم رنگ پریده، خشک و پر از ترکهای ریز شده بود.
سهراب با فریادی از روی درماندگی به سمتش دوید و روی زانو افتاد. بازوهای نسیم را گرفت و محکم کشید: «نسیم! دستم رو بگیر! داری چیکار میکنی؟»
نسیم سرش را بالا آورد. چشمهایش، سیاهی مطلق شده بودند؛ هیچ سفیدیای در آنها نمانده بود. با صدایی خشک و لرزان، که انگار از درون سینهای پر از خاک بیرون میآمد، زمزمه کرد:
«سهراب... خونه... زندهست... ما رو نمیخواد...»
سهراب زور زد تا او را بیرون بکشد، اما پوست بازوی نسیم زیر دستش خشن و خشک بود؛ مثل پوست درخت کهنهای که سالها خشکیده باشد. در همین لحظه، صدایی از تاریکی گوشه اتاق، از سمت کمد دیواری خود آنها بلند شد.
صدایی آشنا، کشدار و پر از تمسخر:
جای شما... اونجا نبود... اما حالا که اومدید...
سهراب سرش را چرخاند. در کمد اتاق خواب اصلی هم باز شده بود؛ آرام و بیصدا، به اندازه دو بند انگشت...
سهراب خواست نسیم را محکمتر بکشد، اما پوست دست نسیم زیر انگشتانش خرد شد؛ مثل چوب پوسیدهای که سالها در زیرزمین مانده باشد. نسیم با نگاهی خالی و خیره، دیگر تقلا نکرد. تن اش تا سینه در پارکتهای گلی و نرم فرو رفت و در یک لحظه، کاملاً ناپدید شد؛ انگار زمین او را بلعیده باشد.
اتاق در سکوتی سنگین فرو رفت. تنها صدای موجود، جیرجیر خفیف و یکنواخت لولاهای کمد دیواری بود.
در کمد اتاق خواب اصلی آرامتر باز شد؛ یک سانت، دو سانت، تا دقیقاً به همان اندازه آشنا رسید: دو بند انگشت.
از میان شکاف سیاه و تاریک کمد، بویی شبیه خاکستر گرم و کهنه بلند شد. سهراب روی زانوهایش، روی پارکت نرم فرورفته بود. خواست از جایش بلند شود، اما پاهای خود او هم دیگر حرکت نمیکردند. مچ پاهایش به کف اتاق جو خورده بود.