رایگانافرا ابراهیمی

سهراب با خودش خندید: «لابد لولاش خرابه...»

و بی‌آنکه به آن توجه کند، از اتاق خارج شد. اما اگر دقت می‌کرد، می‌دید که روی پارکتِ درست جلوی کمد، ردی بسیار کمرنگ از گرد و غبارِ تیره نشسته است؛ ردی که شکلِ جایِ پای یک نفر بود که انگار تازه از جایی بیرون آمده باشد.

چند روز از آن کابوسِ هولناک گذشت. روزهای اول، سایه‌ی سنگینِ آن خوابِ عجیب هنوز روی ذهنِ سهراب سنگینی می‌کرد؛ هربار که از کنار کمد دیواری رد می‌شد، ناخودآگاه نگاهی به درِ آن می‌انداخت، اما نسیم با خنده به او می‌گفت: «بس کن سهراب! همه‌اش به‌خاطر خستگی اسباب‌کشی بود. این خونه فقط یه کم قدیمیه، همین.»

کم‌کم زندگیِ روزمره جریانِ عادی خودش را پیدا کرد.

جمعه‌ی هفته‌ی بعد، هوا بسیار دل‌نشین و آفتابی بود. نسیم جلوی آینه ایستاده بود و شال‌گردنِ پاییزی‌اش را مرتب می‌کرد. کیان توی پذیرایی داشت با اسباب‌بازی‌هایش بازی می‌کرد و ماشینِ کوچکش را روی فرش هل می‌داد: «بیب‌بیب!»

سهراب کلید ماشین را از روی جاگلدانی برداشت و صدا زد: «خب بچه‌ها، آماده‌اید بریم خرید؟ یخچال خالی شده و کیان هم کفش مدرسه می‌خواست.»

نسیم از اتاق بیرون آمد و لبخند زد: «بله، بریم. اتفاقاً هوای بیرون عالیه.»

آن‌ها سوار ماشین شدند و به سمت مرکز شهر حرکت کردند. در مسیر، خیابان‌ها پر از شور و زندگی بود. برگ‌های زرد و نارنجی درختان روی زمین فرش شده بود و بوی بلالِ داغ و قهوه از کافه‌های کنار خیابان به مشام می‌رسید.

رفتند بازارِ محلی و فروشگاه‌های بزرگ. کیان با ذوق و شوق توی راهروهای فروشگاه دنبال پدر و مادرش می‌دوید، برای خودش یک جفت کفش کتانیِ چراغ‌دار انتخاب کرد و با لبخندی که تا بناگوش باز بود، جعبه‌اش را بغل کرده بود. نسیم و سهراب هم سبد خرید را پر از میوه‌های تازه، خوراکی‌های خوشمزه و مواد اولیه‌ی پختنِ یک ناهارِ گرمِ خانگی کردند.

هوا که کم‌کم رو به تاریکی می‌رفت، با کیسه‌های پر از خرید و دست‌های به هم گره‌خورده، به خانه برگشتند.

وقتی درِ خانه‌ی ویلایی را باز کردند، بوی اسپند و گلابِ روزهای گذشته جایش را به هوای مطبوعِ یک خانه‌ی امن داده بود. نسیم چراغ پذیرایی را روشن کرد و گفت: «چقدر خوب شد رفتیم بیرون. واقعاً لازم بود.»

سهراب لبخند زد، خریدها را روی میز آشپزخانه گذاشت و کیان را که از خستگیِ خرید روی مبل خوابش برده بود، بغل کرد تا ببرد توی تختش بگذارد.

کیان را به آرامی روی تخت گذاشت، پتو را رویش کشید و پیشانی‌اش را بوسید. خواست از اتاق بیرون بیاید که نگاهش به کمد دیواریِ گوشه‌ی اتاق افتاد.

درِ کمد کاملاً بسته بود.