رایگانافرا ابراهیمی

در با صدای بسیار آرامی باز شد. هیچ جیرجیری نکرد، انگار لولاهای آن را تازه روغن‌کاری کرده بودند.

اتاق در هاله‌ای از یک نور زرد مرده و سوسوزن غرق شده بود. نور از چراغ‌خواب نبود؛ از درون کمد دیواری می‌تابید. در کمد، که سهراب دیروز با هزار زحمت تلاش کرده بود قفلش کند، حالا کاملاً باز بود؛ کاملاً گشوده، مثل دهانی که در تاریکی به انتظار نشسته باشد.

کیان وسط تخت نشسته بود. پتو تا کمرش پایین آمده بود و شانه‌های کوچکش در آن نور زرد، استخوانی‌تر از حد معمول به نظر می‌رسیدند. سرش به سمت کمد چرخیده بود، بی‌آنکه حتی پلک بزند.

سهراب با صدایی که از خشک شدن گلویش دورگه شده بود، زمزمه کرد: «کیان... پاشو ببینم داری چیکار می‌کنی؟ چرا بیداری؟»

پسرک برنگشت. سرش را کمی کج کرد، دقیقاً مثل شانه‌ای که زیر سنگینی بار خم شده باشد. با صدایی که انگار از ته یک چاه نمناک شنیده می‌شد، آرام گفت:

«بابا... در رو نبسته بودی... صداش رو می‌شنوی؟ داره صدام می‌کنه.»

سهراب قدمی به درون اتاق گذاشت. کف پارکت زیر پایش تکان خورد؛ این بار صدایی داد؛ صدای له شدن چیزی نرم، شبیه برگ‌های پوسیده زیر پا. بوی خاک مرطوب و کهنه به قدری غلیظ بود که سهراب دستش را جلوی بینی‌اش گرفت.

خواست به سمت تخت برود و پسرش را بغل کند، اما ناگهان صدایی از درون کمد بلند شد.

نه صدای خراشیدن، نه جیغ؛ بلکه صدایی شبیه به زمزمه چند نفر که هم‌زمان در گوشه‌ای تاریک حرف می‌زنند. جمله‌ای کوتاه، آشنا و ترسناک:

خیلی دیر... بیدار موندی...

سهراب خشکش زد. نگاهش از کیان به درون کمد افتاد. انتهای کمد دیگر چوب تیره نبود. آنجا یک حفره سیاه بود، عمیق و متحرک، که دیوارهای گچی اتاق آرام‌ارام داشتند به سمتش کشیده می‌شدند؛ انگار کل خانه کهنه داشت مثل یک موجود زنده، قورتشان می‌داد.

در همان لحظه، از اتاق خواب اصلی، صدای جیغ کوتاه و خفه‌ی نسیم بلند شد.

صدای جیغ نسیم، رشته افکار سهراب را پاره کرد. جیغی کوتاه و خفه، مثل صدایی که وسط راه قطع شود.

سهراب با وحشت از اتاق کیان برگشت. نگاهی به پسرش انداخت که هنوز بی‌حس و خیره به درون تاریکی کمد نشسته بود، و بعد با تمام توان به سمت راهرو دوید.

راهروی باریک، تاریک‌تر از قبل به نظر می‌رسید. نور کم‌رمق تیربرق کوچه از پنجره انتهای راهرو می‌تابید و سایه‌های درازی روی دیوارها می‌انداخت. سهراب چند قدم بیشتر برنداشته بود که متوجه تغییر عجیبی در کف‌پوش راهرو شد؛ پارکت‌ها زیر پایش تاب برداشته بودند و بالا و پایین می‌رفتند، انگار سقفی از یک قفسه سینه بزرگ زیر پایش بود که آرام نفس می‌کشید.