روزهای اول همه چیز عادی به نظر می رسید؛ یا حداقل طوری بود که می شد توجیهش کرد.
شب اول، وقتی همه خوابیده بودند، نسیم از خواب پرید. هوا کمی سرد شده بود. فکر کرد پنجره اتاق کیان باز مانده است. بلند شد تا پنجره را ببندد. از کنار اتاق کیان که رد شد، متوجه شد در اتاق نیمه باز است. نگاهی به داخل انداخت. کیان توی تخت خوابیده بود، اما پتویش تا روی سرش کشیده شده بود. نسیم لبخندی زد، پتو را کمی پایین کشید تا صورت پسرش هوا بخورد و برگشت توی تخت خودش.
اما فردا صبح، اتفاق عجیبی افتاد.
کیان موقع صبحانه، ساکت نشسته بود و به بشقابش نگاه می کرد. نسیم پرسید: «کیان جان، تخم مرغت رو نمی خوری؟»
پسرک سرش را بالا آورد و با صدای آرامی گفت: «مامان... دیشب یک نفر توی کمد بود. داشت با ناخن بازی می کرد.»
سهراب لبخند خسته ای زد و گفت: «پسر گلم، موش هاست لابد. این خونه قدیمیه، چندتا موش تو دیوارهاش هست که شب ها سر و صدا می کنن. امشب براشون تله می ذارم.»
کیان دیگر چیزی نگرفت، اما نگاهش به کمد دیواری اتاقش بود؛ کمودی که سهراب سعی کرده بود قفلش کند، اما زبانه قفل توی چارچوب چوبی خوب جفت نمی شد و همیشه به اندازه دو بند انگشت باز می ماند.
روز دوم، هوا ابری شد. نسیم متوجه شد بوی نم خانه دیگر با باز گذاشتن پنجره ها بیرون نمی رود؛ بلکه دارد غلیظ تر می شود. بویی شبیه خاک باران خورده کهنه، که انگار از زیر تخته پارکت ها بلند می شد. هرچه نسیم خانه را تی می کشید و اسپری خوشبوکننده می زد، بو دوباره برمی گشت و به پرده ها و مبل ها می چسبید.
شب دوم، ساعت از دو بامداد گذشته بود که سهراب بیدار شد. گلودرد عجیبی داشت؛ انگار مقداری خاکستر توی گلویش ریخته بودند. خواست از تخت پایین بیاید و آب بخورد، اما پایش روی زمین که گذاشت، متوجه نکته عجیبی شد.
پارکت اتاق خواب گرم و نرم نبود؛ مثل چوب معمولی هم نبود. زیر پایش کمی فرو رفت، مثل پوست کشیده شده یک موجود زنده. سهراب سرگیجه خفیفی گرفت، اما آن را به حساب خستگی گذاشت.
از اتاق بیرون آمد تا به آشپزخانه برود. موقع رد شدن از مقابل راهروی طبقه بالا، نگاهش به اتاق کیان افتاد.
در اتاق کیان بسته بود، اما از زیر در، نور کم رمق و زرد رنگی به بیرون می تابید؛ در حالی که چراغ خواب کیان خاموش بود.
سهراب با قدم های آهسته جلو رفت، دستگیره را گرفت و آرام در را فشار داد.