رایگانافرا ابراهیمی

پاهای پدر و مادر تا زانو در گل سرد و مکنده اتاق فرو رفته بود. دیگر نمی‌توانستند حتی یک قدم بردارند. گویی خانه کهنه، با رگ های چوبی و آجری اش، داشت آن‌ها را می‌جوید و به درون خود می‌کشید.

آن موجود که چهره ارسلان را به عاریه گرفته بود، قدم به قدم عقب رفت و در تاریکی عمیق کمد دیواری محو شد. صدایی از اعماق کمد پیچید؛ صدایی که انگار از دهان ده ها نفر هم زمان بیرون می‌آمد:

«خانه ما... تاریکه... اما همیشه جا برای بیدارها داره...»

دیوارهای اتاق شروع کردند به لرزیدن و به هم نزدیک شدن. گچ دیوارها ترک برداشت و از زیر آن، ریشه های سیاه و تنیده ای بیرون زدند که مثل مار به دور پاهای پدر و مادر پیچیدند.

مادر با چشم هایی از حدقه بیرون زده به دست های خودش نگاه کرد. پوست دستش داشت خاکستری و خشک می‌شد، دقیقاً مثل پوست درون چوب کمد. خواست چیزی بگوید، اما از دهانش فقط خاک نمناک و غبار بلند شد.

پدر آخرین تلاشش را کرد. خودش را جلو کشید تا مادر را نجات دهد، اما انگشتانش پیش از آنکه به دست مادر برسند، در هوا خشک شدند و به قطعات چوبی شکننده تبدیل شدند.

خانه کهنه با صدایی شبیه به نفس کشیدن یک غول خفته، اتاق را تنگ‌تر و تنگ‌تر کرد تا اینکه همه چیز در سیاهی مطلق و بوی خاکستر فرو رفت.

ده سال بعد...

تابلوی کوچکی روی در یک خانه ویلایی کهنه ساز در حاشیه شهر نصب شده بود: «رهن و اجاره».

زوج جوانی با پسربچه شش ساله شان مقابل در ایستاده بودند. پسرک خسته بود و دستش را توی دست مادرش فشار می‌داد.

مرد جوان کلید را در قفل چرخاند. در چوبی کهنه با صدای جیرجیر بلندی باز شد. بوی نم و خاک باران خورده به مشام رسید.

پسرک به پله های چوبی که به طبقه بالا می‌رفتند خیره شد. در انتهای راهروی بالا، در یک کمد دیواری از جنس چوب گردوی تیره، نیمه باز بود؛ دقیقاً به اندازه دو بند انگشت.

از پشت شکاف در، دو چشم زرد کدر در تاریکی درخشیدند و صدایی آرام و خیس در گوش باد پیچید:

«امشب... زودتر بخواب...»

سهراب کلید را در قفل چرخاند و در با صدای جیرجیر بلندی باز شد. نسیم، همسرش، نفس عمیقی کشید و گفت: «کمی بوی نم میده، اما با چند روز هواخوردن و تمیزکاری درست میشه.»

پسرشان، کیان، بی صدا دست مادر را گرفته بود و به راهرو نگاه می کرد. نگاهش روی پله های چوبی قفل شده بود. نسیم فکر کرد خستگی اسباب کشی است که بچه اش را این قدر ساکت کرده.