رایگانافرا ابراهیمی

و صدایی، نه از درون کمد، بلکه از توی سرِ پدر و مادر، با لحنی تمسخرآمیز و خشک پیچید:

«یکی... برای خوابیدن... کم بود...»

پدر چنگ انداخت و بازوی مادر را کشید: «بیا! همین حالا از این خونه باید بریم!»

اما پاهایشان از زمین کنده نمی‌شد. کف پارکت‌ها نرم شده بود؛ نه مثل خاک، مثل گل سرد و خیس کنار رودخانه. هر قدم که می‌گذاشتند، پاهایشان تا قوزک فرو می‌رفت و صدای مکیدن آرامی از زیرشان بلند می‌شد. دیوارها هم شروع کرده بودند به عرق کردن؛ قطره‌های لزج و تیره از گوشه‌های گچ سر می‌خوردند پایین و روی قالی لک می‌انداختند.

از پشت سر، این بار نه از داخل کمد، بلکه از تنگ کنار دیوار و از پشت در بسته، صدای کشیده شدن چیزی سنگین روی زمین آمد. چیزی که چهار دست و پا راه می‌رفت.

پدر برگشت. از میان تاریکی آن سیاهی دودی که روی زمین پهن شده بود، ارسلان بیرون آمد.

مادر با هرچه داشت جیغ کشید: «ارسلان! ارسلان من!»

اما ارسلان ایستاده بود. لباسش گلی تیره و خیس بود. پشتش به آن‌ها بود. سرش را کج گرفته بود، طوری که گوشش تقریباً به شانه‌اش چسبیده بود.

پدر قدمی جلو رفت: «پسرم؟»

ارسلان بی‌آنکه برگردد، با صدایی خش و شکسته که مال خودش نبود، گفت: «مامان... بابا... دیشب که گفتم در کمد رو نبندید... حرف منو گوش نکردید.»

سکوت. بعد ارسلان آرام سرش را چرخاند.

صورتش همان صورت ارسلان بود؛ همان خط مو، همان زخم کوچک روی ابرو، همان ابروهای پرپشت پدر. اما چشم‌هایش زرد کدر بود، بی‌پلک، و در گودی عمیقی فرورفته. نگاهش هم به پدر و مادر می‌رسید و هم از پشت سرش، به دیوار پشتشان.

مادر با صدای لرزان پرسید: «تو... تو کی هستی؟ ارسلان من کجاست؟»

ارسلان سرش را همان‌طور کج نگه داشت و لبخندی کشید. دهانش هنوز همان دهان پهن و بی‌لب بود، با دندان‌های نامرتب و زرد. با آرامش خاصی گفت:

«من همون لولوخرخره‌ام که بابات، بابابزرگت، و همه‌ی بزرگترهای این خونه ازش حرف زدن. اسمم فقط واسه بچه‌های خوبه. من هیچ‌وقت کسی رو که به موقع می‌خوابه نمی‌خورم... فقط با بعضی‌ها قاطی می‌شم. ارسلان هم دیگه هیچ‌وقت از این کمد بیرون نمیاد. حالا نوبت شماست که ازش مراقبت کنید.»

بعد با همان دست‌های لاغر و بلندش، به کمد اشاره کرد. در کمد دیگر بسته نبود؛ کاملاً باز و تاریک بود. از عمق آن تاریکی، صدای آرام هق‌هق ارسلان می‌آمد؛ از توی دیوار، از توی چوب، از زیر زمین.

پدر آخرین چیزی که به یاد آورد، صدای همان نجوای خیس و خاکی کنار گوشش بود:

«حالا شما هم بیدارید... و این خونه فقط یک کمد نیست. خود خونه لولوخرخره‌ست.»