رایگانافرا ابراهیمی

داخل کمد تاریک بود، اما نه خالی. روی کفِ چوبی کمد، لباس‌های ارسلان به دقت تا شده و روی هم چیده شده بودند؛ دقیقاً همان لباس‌هایی که شب قبل تنش بود. روی لباس‌ها، کمی خاکِ نمناک دیده می‌شد. اما از خود ارسلان هیچ اثری نبود.

مادر با دست‌های لرزان خم شد و پیراهن ارسلان را برداشت. دستش به چیزی سفت و فلزی خورد که لای لباس‌ها گیر کرده بود. آن را بیرون کشید؛ ساعت مچی ارسلان بود. شیشه‌ی ساعت ترک برداشته بود و عقربه‌هایش روی ساعت ۳:۳۴ بامداد از حرکت ایستاده بودند.

مادر جیغی کشید که صدای آن در و دیوار خانه‌ی کهنه را لرزاند. پدر با عجله از پایین پله‌ها دوید بالا و خود را به اتاق رساند: «چی شده مریم؟ چی شده؟»

مادر با چشم‌های خیس و دست‌هایی که کنترلشان دست خودش نبود، ساعت را سمت پدر گرفت و به کمد اشاره کرد: «ارسلان نیست... ارسلان نیست! لباساش اینجان!»

پدر به کمد نگاه کرد. کمدی عمیق و تاریک. جلو رفت و دست برد تا انتهای تاریک کمد را لمس کند. دستش به انتهای چوبی کمد خورد. اما ناگهان... دیوارِ انتهای کمد نرم بود! مثل پوستِ کشیده‌شده‌ای که نفس می‌کشد.

قبل از اینکه پدر بتواند دستش را عقب بکشد، بوی تعفنِ شدیدی از عمقِ تاریکیِ پشت دیوار بلند شد. صدایی از اعماق زمین، خِرخِرمانند و کش‌دار، در گوش‌شان پیچید:

-«خیلی دیر... بیدار شد...»

و درِ کمد دیواری، با صدای مهیبی خودبه‌خود بسته شد؛ تق! قفلِ سال‌ها شکسته و زنگ‌زده، با یک صدای فلزیِ خشک، از داخل چفت شد.

پدر با تمام وزنش به درِ چوبی کوبید. «مریم، برو تبر یا یه چیزی بیار!» اما چوبِ کمد طوری سفت و محکم شده بود که انگار از فولاد ساخته شده بود؛ حتی کوچک‌ترین ترکی برنداشت.

در همین لحظه، صدایی از درونِ دیوارهای اتاق شنیده شد؛ انگار ده‌ها موجود هم‌زمان داشتند با ناخن، دیوارهای گچی را می‌خراشیدند.

ـخر... خِر... خِرچ...

صدا از بالا به پایین، از راهرو و حتی از زیر تخت حرکت می‌کرد. خانه‌ی کهنه انگار زنده شده بود و نفس می‌کشید.

مادر روی زمین زانو زده بود، زار می‌زد و اسم ارسلان را صدا می‌زد. ناگهان نگاهش به پنجره افتاد.

بیرونِ پنجره، در آن روز روشن پاییزی، آسمان ناگهان به رنگ کبودِ غروب درآمده بود. کلاغ‌ها دسته‌دسته روی شیروانی جمع شده بودند و بی‌امان نوک به شیشه‌ی پنجره می‌زدند.

و درِ کمد دیواری... دوباره آرام، خیلی آرام، با همان صدای کش‌دارِ لولاهای زنگ‌زده باز شد.

اما این بار، تاریکیِ داخل کمد فراتر از فضای داخلی‌اش بود. سیاهیِ غلیظ و دودمانندی از کمد بیرون خزید و روی پارکت‌های اتاق پخش شد. از میان آن سیاهی، بوی خاکِ نمناک و کهنه به اوج رسید.