اول چیزی نشنید. بعد صدای آرام ضربه ای از داخل خانه آمد.
یک بار.
دو بار.
سه بار.
بعد صدای پسربچه ای از پشت دیوار گفت:
ـ «آقا... چراغ رو روشن کن.»
سرگرد عقب رفت. ماموری که همراهش بود، رنگش پریده بود.
ـ «این صدای کیانه؟» آرام پرسید.
رضایی جواب نداد. نگاهش به ساعت مچی خودش افتاد. عقربه ها روی سه و سی و چهار دقیقه ایستاده بودند، در حالی که چند دقیقه پیش، ساعت را درست دیده بود.
از پشت دیوار، صدای بچه دوباره آمد:
ـ «بابام می گه بیدار نمونم.»
سرگرد با عجله دستور داد کسی به خانه نزدیک نشود. بعد خودش از کوچه بیرون رفت و مستقیم به اداره برگشت. همان شب، گزارش تازه ای به پرونده اضافه کرد: «صدای ناشناس از داخل ملک پلمپ شده شنیده شد. ورود به ساختمان ممنوع بماند.»
اما خانه دیگر فقط پشت دیوارهای خودش نبود.
از آن شب به بعد، چند نفر از اهالی کوچه شکایت کردند که نیمه شب صدای قدم هایی از خانه می شنوند. یکی می گفت صدای گریه بچه بوده. دیگری قسم می خورد دیده سایه ای پشت پنجره طبقه بالا ایستاده؛ پنجره ای که با آجر بسته شده بود.
سرگرد رضایی هر گزارش را به پرونده اضافه کرد، اما هیچ کدام مدرک قابل بررسی نداشتند. خانه همچنان پلمپ ماند و پرونده مفقودی خانواده هم باز نشد. در گزارش رسمی نوشتند که خانواده سهراب و نسیم پیدا نشده اند و هیچ نشانه ای از حضور آن ها در ملک به دست نیامده است.
مدتی بعد، خانواده ارسلان و خانواده نسیم و سهراب دیگر پیگیری نکردند. هر کدام به شکلی با غیبت عزیزانشان کنار آمدند. خانه هم در میان آجر و سیمان و قفل های آهنی خاموش ماند.
تا این که یک شب بارانی، نگهبان محله برای دور زدن کوچه از کنار آن گذشت. ساعت نزدیک سه و نیم بود. او صدای تق تق آرامی شنید و ایستاد.
صدای ضربه ها از پشت دیوار می آمد.
تق.
تق.
تق.
نگهبان چراغ قوه اش را روی دیوار انداخت. همه چیز سر جایش بود. مهر پلمپ پاره نشده بود و هیچ آجری تکان نخورده بود.
بعد صدای زنی از داخل خانه شنیده شد:
ـ «کیان، برگرد توی اتاق.»
نگهبان چراغ قوه را انداخت و فرار کرد.
صبح روز بعد، ماموران دوباره خانه را بررسی کردند. دیوارها سالم بودند. درها بسته بودند. مهر پلمپ هنوز همان جا بود. اما روی زمین جلوی در، رد سه پای کوچک دیده می شد؛ ردهایی خیس و خاک آلود که از کنار دیوار شروع می شدند و مستقیم به سمت خیابان می رفتند.
رد پاها پیش از رسیدن به سر کوچه ناپدید می شدند.