رایگانافرا ابراهیمی

سرگرد رضایی دستور داد دوربین تازه ای روبروی خانه نصب کنند. دوربین تا چند هفته هیچ چیز ضبط نکرد. بعد، در یکی از شب ها، تصویر برای چند ثانیه تاریک شد.

وقتی تصویر برگشت، پنجره طبقه بالا باز بود.

از شکافی باریک میان آجرها، دستی کوچک بیرون آمده بود و آرام به شیشه می زد.

صبح، ماموران دوباره به خانه رفتند. پنجره همچنان با آجر بسته بود. هیچ دستی، هیچ شکافی و هیچ نشانی از ورود وجود نداشت.

سرگرد فیلم را چندین بار دید. درست پیش از تاریک شدن تصویر، روی پنجره چیزی دیده می شد: صورت یک پسربچه که از پشت شیشه نگاه می کرد.

در آخرین لحظه، پسر لب هایش را تکان داد.

بی صدا گفت:

ـ «ما خوابیدیم.»

بعد تصویر قطع شد و ساعت روی صفحه دوربین، سه و سی و چهار دقیقه را نشان داد.

از آن روز به بعد، دیگر هیچ کس درباره خانه حرف نزد. پلیس نگهبانی را برداشت، اما دستور پلمپ باقی ماند. خانه در انتهای کوچه ماند؛ بی صاحب، بی صدا و بسته.

فقط گاهی، نیمه شب ها، وقتی همه چراغ های محله خاموش می شد، از پشت دیوارهای آجری صدای آرام کشیده شدن در یک کمد به گوش می رسید.

و هر بار، پس از آن صدا، بوی خاک نم زده در کوچه می پیچید.

سال ها گذشت. شهر بزرگ تر شد و خانه های تازه دور و بر کوچه را گرفتند، اما آن کوچه بن بست همیشه خالی ماند. شهرداری چند بار پیشنهاد تخریب ملک را داد، اما هر بار که کارگران با لودر جلو آمدند، دستگاه ها ناگهان از کار می افتادند یا موتورشان آتش می گرفت. کم کم کارگران هم از نزدیک شدن به آن جا ترسیدند و پرونده تخریب برای همیشه بایگانی شد.

یک روز عصر، پسربچه بازیگوشی که تازه به محله آمده بود، توپ پلاستیکی اش را محکم شوت کرد. توپ از روی دیوار سیمان شده رد شد و به درون حیاط خانه پلمپ شده افتاد.

پسرک جلو آمد. از لای آجرها و سیمان های کهنه نگاهی انداخت. حیاط تاریک و پر از برگ های خشک بود. خواست برگردد که صدای پایی از پشت در بسته شنید.

ـ توپت رو می خوای؟

صدای یک بچه بود؛ آرام و کش دار.

پسرک خشکش زد. از میان درز باریک بالای در، دو انگشت کوچک و رنگ پریده بیرون آمد و توپ پلاستیکی را روی زمین به سمت بیرون هل داد.

پسرک بدون این که به عقب نگاه کند، دوید و دیگر هیچ وقت از آن کوچه رد نشد.

و خانه در انتهای کوچه، همچنان با دری که دو انگشت باز بود و کمدی که هیچ وقت خالی نمی شد، در انتظار نشست.

ماجرا به همین جا ختم نشد. داستان پسربچه و توپی که از آن خانه بیرون آمده بود، مثل یک راز ترسناک در تمام محله پخش شد. بزرگ ترها به بچه ها سپردند که هرگز به آن کوچه نزدیک نشوند، اما ترس همیشه جذاب تر از ممنوعیت است.

چند سال بعد، جوانی کنجکاو که تازه به شهر آمده بود و به این افسانه ها می خندید، تصمیم گرفت حقیقت ماجرا را بفهمد. او نیمه شب، درست ساعت سه و نیم بامداد، به انتهای کوچه بن بست رفت.

مهر پلمپ روی در همچنان دست نخورده بود، اما درِ چوبی اصلی، به اندازه دو بند انگشت باز بود.

پسر جوان چراغ قوه اش را روشن کرد و نور را به سمت شکاف گرفت. از آن جا هیچ نوری تابیده نمی شد؛ فقط سیاهی مطلق بود و بوی غلیظ خاک نم زده.

خواست برگردد که صدایی از درون تاریکی خانه شنید:

ـ چراغ را خاموش کن... چشم هایم درد می گیرد.

پسر خشکش زد. چراغ قوه در دستش لرزید.

صدا ادامه داد:

ـ خیلی وقت است منتظر یک نفر هستم که تا صبح بیدار بماند... چراغ را خاموش کن تا در را کامل باز کنم.

پسر قدمی به عقب گذاشت. نگاهش به بالای در افتاد؛ جایی که قفل و مهر دادستانی سر جایشان بودند، اما در خانه از درون باز شده بود.

پیش از آن که بتواند فرار کند، دست های بلند و سردی از میان شکاف در بیرون آمدند و دور مچ هایش حلقه شدند.

صبح روز بعد، کوچه کاملاً خالی بود. روی زمین، فقط یک چراغ قوه روشن افتاده بود که نورش در روشنایی روز کم سو شده بود، و درِ خانه... برای اولین بار در طول سال ها، کاملاً باز بود.

"پایان"