سرگرد رضایی بلافاصله شخصاً به دادسرا رفت. این بار قضیه فرق می کرد. تکرار یک فاجعه در یک ملک مشخص، آن هم با چنین الگوی عجیبی، نمی توانست اتفاقی باشد. او با ارائه گزارش های مفقودی هر دو خانواده و سابقه تیره و تار خانه، دستور فوری صادر کرد: **«ملک باید مصادره شود و تا اطلاع ثانوی پلمپ بماند.»**
چند روز بعد، ماموران شهرداری و اداره ثبت با تجهیزات آمدند. تمام درها و پنجره های خانه با بلوک و سیمان تیغه کشی و مسدود شد. روی در اصلی، نوکارد زرد رنگ و رسمی دادستانی با مهر «پلمپ قضایی – ورود ممنوع» چسبانده شد. اهالی محل با ترس و وحشت از پشت پنجره هایشان نگاه می کردند. همه می دانستند آن خانه دیگر یک ملک عادی نیست؛ یک گورستان دسته جمعی است که رازهایش را پشت دیوارهای گلی اش پنهان کرده است.
اما قانون فقط توانسته بود درهای فیزیکی خانه را ببندد.
شب هنگام، وقتی کارگران و ماموران رفتند و سکوت دوباره بر کوچه حکمفرما شد، روی دیوار سیمان شده در ورودی، نوکارد پلمپ به آرامی از وسط پاره شد.
درخت بید خشک حیاط لرزید. و از زیر در مسدود شده، بوی خاک نم زده آرام در کوچه پیچید. خانه بسته شده بود، اما ساکنش جایی نرفته بود؛ او فقط منتظر ماند تا روزی، کسی دوباره مهر روی در را بشکند.
سه ماه از پلمپ خانه گذشته بود. در این مدت، هیچ کس وارد آن نشد. ماموران هر چند روز یک بار به کوچه سر می زدند و مهر دادستانی را بررسی می کردند. درها و پنجره ها با آجر و سیمان بسته شده بودند و تابلوی زردرنگ ورود ممنوع هنوز روی در اصلی دیده می شد.
سرگرد رضایی اما پرونده را نبسته بود. او هر بار که گزارش بازدیدها را می خواند، دوباره به عکس ساعت شکسته ارسلان نگاه می کرد؛ همان ساعتی که در خانه پیدا شده بود و عقربه هایش روی سه و سی و چهار دقیقه ایستاده بودند. در پرونده خانواده سهراب هم ساعت خانه در همان زمان متوقف شده بود.
یک روز صبح، ماموری که برای سرکشی رفته بود، با سرگرد تماس گرفت.
ـ «جناب سرگرد، مهر پلمپ سالمه. دیوارها هم دست نخورده اند.»
رضایی پرسید:
ـ «پس چرا این قدر ترسیده ای؟»
مامور چند لحظه سکوت کرد.
ـ «چون از داخل خانه صدای بچه می آمد.»
سرگرد همان روز به خانه رفت. وقتی رسید، کوچه خالی بود. مهر پلمپ سالم به نظر می رسید و دیوارهای آجری هیچ شکافی نداشتند. با این حال، بوی خاک نم زده از پشت در بسته بیرون می زد.
رضایی کنار در ایستاد و گوش داد.