صبح روز بعد، خورشید از میان پرده های کثیف به درون اتاق تابید.
خانه کاملاً ساکت بود. هیچ صدایی از راهرو نمی آمد. روی پله ها، هیچ ردپایی از خاک نبود.
اتاق خواب طبقه بالا کاملاً بسته بود و قفل آهنی تازه روی آن خودنمایی می کرد. کمد دیواری گردویی در اتاق پایین کاملاً بسته بود و درهایش جفت شده بودند.
روی میز کار، نقاشی تازه ای از کیان مانده بود: خانه ای با یک پنجره باریک، و سه آدمک کوچک که کنار یک کمد بزرگ ایستاده بودند. و پایین نقاشی، با خطی کودکانه نوشته شده بود:
«ما خوابیدیم...»
نسیم خنکی از لابه لای شاخه های خشک درخت بید توی حیاط گذشت. صدای شرشر آب لوله های قدیمی در دل دیوار، تنها صدایی بود که در خانه سکوت کرده شنیده می شد. خانه درست شبیه همان نقاشی آخر کیان شده بود؛ سه آدمک کوچک در کنار یک کمد بزرگ و پنجره ای باری ک هکه رو به سیاهی باز می شد.
روزها گذشتند و کسی از محله پا به آن خانه نگذاشت. درخت های حیاط خشک شدند و قفل زنگ زده ای روی در ورودی نشست. هیچ کس کلیدی برای باز کردنش نداشت.
شب که از نیمه گذشت، عقربه های ساعت خانه روی عدد سه و سی و چهار دقیقه قفل شدند. صدایی از دل کمد دیواری بلند شد؛ صدای خنده آرام یک بچه.
در کمد به آرامی لغزید و باز شد. هیچ موجود ترسناکی بیرون نیامد. فقط صدایی از میان تاریکی کمد زمزمه کرد:
ـ «حالا دیگه کسی نیست که بیدار بمونه...»
سکوت سنگینی خانه را پر کرد.
ـ «خیلی وقت بود این همه آروم نبودم...»
سایه بلند و تاریکی کنار کمد شکل گرفت. دست های کشیده اش تا روی زمین آویزان بود. پایین را نگاه کرد. درست پشت در کمد، سه عروسک کوچک پارچه ای افتاده بودند؛ یک مرد، یک زن و یک بچه کوچک. صورت هر سه با نخ و سوزن وصله خورده بود و چشم هایشان برای همیشه بسته بود.
سایه دست دراز کرد و سر عروسک کوچک را لمس کرد.
ـ «این یکی هم جمع شد... عالی شد.»
بعد نگاهی به پنجره انداخت. نور مهتاب از شیشه کثیف به داخل می تابید. سایه برگشت و با یک حرکت، در کمد را بست؛ اما درست مثل همیشه، لای در به اندازه دو انگشت باز ماند.
و در سکوت مطلق خانه، سایه منتظر نشست تا روزی دیگر، مسافران تازه ای به این خانه بیاییند.
**
یک ماه از آن سکوت مطلق گذشته بود. نه نسیم به تلفن های مادرش جواب داده بود و نه سهراب خبری به خانواده اش داده بود. در ابتدا همه فکر می کردند شاید برای استراحت یا مسافرت به جای دوری رفته اند، اما وقتی تماس های مداوم خانواده ها بی پاسخ ماند، نگرانی جای خود را به ترس داد.